Lieve allemaal,

het is merk ik alweer schandalig lang geleden dat ik mijn laatste verhaal heb gepost, een maand zowaar. En dus werd het maar weer eens tijd. Gelukkig is mijn vernuftigheid een heel stuk groter dan mijn talent voor koken (ik heb van de week zowaar instant noodles die nog hard waren geserveerd terwijl ze overkookt smaakte...Ja zo erg dus) en hebben Manon en ik een schema bij gehouden met gebeurtenissen, dus kan ik jullie ALLES vertellen wat er de afgelopen maand is gebeurd. Yay me!

Nu zal ik jullie niet vervelen met alles wat er gebeurd is, want dan houdt niemand het lang vol gok ik. Plus dat jullie dan nooit meer mijn blogs willen lezen en ik voor de rest van het jaar voor Jan Doedel zit te typen. Ja, rest van het jaar trouwens. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, ik heb besloten voor een jaar hier te blijven. Sommige van jullie weten het misschien al, de meeste van jullie waarschijnlijk niet en daarom wil ik hier graag even mijn reden achter dit besluit uiteenzetten (wat een woordenschat hè). Ik zit hier inmiddels 2 maanden, wat origineel zou betekenen dat ik nog 2 maanden over had. Hierin zou ik dolgraag naar Toronto reizen met de trein (die door alle belangrijke steden van midden Canada gaat) en daar naar de Niagra falls gaan. Gezien mijn huidige financiele status (CRISIS! Ja ook hier) zou dit niet mogelijk zijn, dus zou ik moeten werken. Maarrrr ik heb nog maar 2 maanden en heb daar dus helemaal geen tijd voor (ivm de duur van de treinreis en de reis naar de falls). Vervolgens (na mijn hartaanval tijdens het bekijken van mijn banksaldo) ben ik heel lang gaan wikken en wegen, redenen waarom ik zou blijven afwegen tegen waarom ik terug zou gaan.. En nouja, dit kwam er dus uit. Het betekende echter wel dat ik de mensen met wie ik naar Sziget zou gaan teleur moest stellen, mijn moeder wederom aan het huilen maakte en jullie mij allemaal nog 6 maanden langer moeten missen, hiervoor (nogmaals)SORRY. Echter geeft het me wel heel veel rust en super veel toffe nieuwe reisplannen!

Beginnende met Vancouver Island! Vandaag (hier morgen pas) is namelijk onze laatste werkdag op Twin Oaks. Een heel raar idee om de plek, de mensen en de paarden waar je de afgelopen 2 maanden zo intensief mee hebt gewerkt achter je te laten. Ik ga het dan ook zeker missen supertidy Wendy, die de barn blinkend schoon wil hebben, maar thuis geen zin meer heeft om op te ruimen of te koken en als het even kan met ons naar een fastfoodrestaurant vlugt (als Trevor het maar niet weet) terwijl ze haar mening uiteenzet over buitenlanders, houseplanning en beleggen (rasechte amerikaan). Trevor, die het hele 'hi, how are you doing?' (wat men zegt als ze elkaar zien) niet helemaal goed heeft begrepen en het iedere keer zegt als tie je tegen komt, wat resulteert in het 7x per dag bevestigen dat het goed met je gaat (hij kan het niet helpen, hij is Iers). Met zijn grapjes, zijn paardenkennis (alhoewel hij na 20 jaar nog steeds geen enkele naam kent van de paarden hier) en zijn irritaties over alle vrouwen in zijn leven (hij heeft enkel dochters, is al 3x getrouwd geweest en werkt op een barn met enkel vrouwelijke klanten en vrouwelijke medewerkers). Kim de trainster, zelfs Lily het irritante, 12 jaar oude, verwende snertkind van Trevor en Wendy, die op het begin heel arrogant leek maar uiteindelijk gewoon sociaalincapabel bleek, waar ik nu zowaar een normaal gesprek mee kan voeren. De klanten, met name de vrouw van Oliver. De enige die verder kwam dan het enkel vragen hoe het met Olivia ging. Zij gaf me zelfs het grootste compliment ooit, namelijk dat ik haar geinspireerd had om met haar paard voor het eerst naar buiten te gaan, ze had het nog nooit zo gaaf gehad. En natuurlijk Olivia, die volgens iedereen helemaal is opgebloeid sinds ze door mij word gereden (I'm so flattered), die nu zelfs begint te hinniken als ze me ziet aankomen. Alhoewel ik niet helemaal zeker weet of dat nu is omdat ze honger heeft (zoals alle andere doen, hoogstwaarschijnlijk dus haha) of omdat ze echt blij is om me te zien..

Dingen die ik zeker niet ga missen, is onder andere een bezem. Na 4x per dag vegen, ben ik helemaal pro stofzuiger. De manier waarop de meeste mensen hier met hun paarden om gaan, namelijk er tegen praten alsof het een schattige baby is, maar als deze vervoert of bereden moet worden, meteen verdoofd worden of aan de ketting gelegd worden. En het feit dat alles wat je doet vrijwel nutteloos is omdat het hoe dan ook, whether it is a day, a week or a month, weer net zo vies, net zo vol of net zo door de war raakt als voor dat je het deed. Ach, men zegt dat je op je hoogtepunt moet stoppen en aangezien ik het hier best naar mijn zin heb en nog niet achterlijk doorgedraaid ben (geloof ik tenminste, alhoewel.. dat van een jaar blijven was wel een beetje radicaal..), lijkt me dit dus een mooi punt! Natuurlijk wordt het even slikken als we gaan, maar ik kan in ieder geval terug kijken op een mooie tijd en een geweldige eerste werk ervaring in Canada!

As for the coming travel plans; Na morgen (of voor jullie vandaag) gewerkt te hebben, gaan wij (dat wil zeggen Manon, ik geef enkel mentale steun, gezien ik het anders aan laat bakken oid) een afscheidstaart bakken. Die we maandag zullen geven, er stond ook op de planning om dan het prachtige Steveston te bekijken aangezien het de afgelopen weken nonstop strakblauw en zonnig is geweest, echter staat er uiteraard voor aankomende week slechts regen in de verwachting.. Wellicht blijven we dus gewoon een dagje thuis. Wel krijg ik maandag springles op Olivia van Trevor (jup, de man die het WK team van Canada heeft getrained), lucky me! So excited!!! Daar zullen jullie ook zeker een update van krijgen.Dan verlaten we dinsdag Richmond definitief en gaan weer terug naar het oude vertrouwde Vancouver, hier blijven we nog 2 dagen, zodat we nog rustig afscheid kunnen nemen van deze wereldstad. Vervolgens zullen we donderdag vertrekken naar Victoria (Vancouver Island!!), waar we de volgende dag gaan meeten met onze nederlandse travelbuddy Michel en zijn homeboys. Het is de bedoeling dan met zijn 6en te gaan whalewatchen en 's avonds naar het gratis muziekfestival te gaan. Hoe ver we komen is nog maar de vraag. Daannnn vervolgen we onze weg naar Tofino, de surfstad van Canada, waar dan ook logischerwijs niks anders gedaan kan worden dan een surfcursus! Dit wordt dus heel veel zonnebrand kopen en flinke evenwichtsoefeningen doen als voorbereiding, want met mijn huidige supersize me denk ik niet dat ik het lang staand volhoud.. vervolgens willen we gaan WWOOFEN op het eiland maar dat is allemaal nog een beetje grijs..

Zo nu we ruwweg een uurtje verder zijn, lijkt me het beste dit reisverhaal af te sluiten met wat kleine anekdotes van de afgelopen maand. Als je liever de meer uitgebreide versie wil hebben, schroom je niet om me te mailen, want alhoewel het wel even op zich kan laten wachten (kan nooit langer dan antwoord van Claudia, onze relatie staat nu al zo’n 2 maanden droog), zal ik zeker antwoorden!

Ja Manon en ik zijn de afgelopen maand heel wat ervaringen rijker geworden, niet alleen hebben we het ‘oh zo machtige’ Canucks team wederom zien verliezen (en dus uit de Stanley cup rondes gesodemieterd zien worden), we hebben ons eerste Canadese bioscoopbezoek gehad, MAN wat een luxe! Je kan de stoelen hier zowaar naar achter buigen en dit ZONDER dat je achterbuurman met zijn knieën in zijn nek zit en je voor de rest van de film vuile blikken geeft. We hebben voor het eerst meer dan 2 dagen achter elkaar zon gehad, hebben dan ook liggen tannen in de wei, tannen op het strand (on our days off) en uiteraard lekker tannen tijdens het poepscheppen. Hebben zelfs al gezwommen, alhoewel mijn tenen er letterlijk afvroren (ik zou zweren dat ik ze langzaam zwart zag worden) is het ons zelfs nog gelukt alle zweden en Michel er in te krijgen (ook al waren de meeste er na 2 minuten al uit). Ook weten we nu wat echt nutteloze klusjes zijn. Er zijn dagen geweest waar we de voorkant van de stallen moesten schoonmaken, we hebben uren gras geharkt door een fout van de (heel erg creepy) tuinman en alhoewel we het zolang mogelijk probeerde uit te stellen, konden we er na 2 weken echt niet meer om heen en zijn we begonnen aan de stalramen. Alhoewel we dit na deze laatste opmerking misschien niet helemaal klinken zijn we ook nog eens heel verantwoordelijk geworden want we hebben zowaar een weekend lang de barn gerunt (jaja, doen we even). We zijn 2 favorieten tentjes rijker weinig verassend zijn dit natuurlijk 2 eettentjes, maar niet zomaar, neen neen, eentje waar er verse (ja waar je bij staat) donuts worden gemaakt en eentje met de aller maar dan ook echt allerbeste burrito’s (Lucia, als het kon had ik er eentje via de post opgestuurd, maar ik ben bang dat tie dan niet meer zo lekker smaakt..). Last but not least zijn we alweer 2 paychecks verder, zijn we er achter gekomen dat Vancouver toch best wel duur is (zitten inmiddels al aan 3 drankrekeningen van 80$) en moet je kool niet in de vriezer doen.

Lieve luitjes, ik ga onder de lakens, ik zou namelijk graag mijn laatste werkdag fris en fruitig doorbrengen. En om het maar origineel te houden; BEDANKT VOOR DE REACTIES! KEEP THEM COMING :D

Heel liefs en dikke lebber,

Freya