Hi there peepz,

alhoewel ik zie dat ik mijn lezersaantal duidelijk aan het uitdunnen is, nu we een tijdje verder zijn ben ik natuurlijk niet meer zo'n hip onderwerp en tijdsbesteding (alhoewel ik al heel vereerd ben als ik dat ooit was..). Wil ik mijn trouwe, vasthoudende en schouderklopjewaardige volgers (jullie dus!) niet onthouden van mijn geweldige avonturen en dus weer een goede reden voor een nieuw verhaal!

Ditmaal, eindelijk, vanaf een ander dorp! Ja, na 2 maanden werd het wel eens tijd de poepkruiwagens en luie zweedse vrienden gedag te zeggen en echt op(nieuw) reis te gaan. So here we are, living the tough life in Tofino, wat afgezien van de duidelijk door incest gestroken plaatselijke bevolking, helemaal niet zo tough is. We zijn namelijk beland op het hippie-eiland, bewoond door naast de eerder genoemde vreemde locals, vooral surfers, bejaarden en eeuwige studenten. Dit staat garant voor alles lekker rustig aan doen, veel feestjes, en nonstop muziek en gezelligheid. Daarbij is dit eiland zowaar nog mooier dan Vancouver, het heeft namelijk niet alleen stranden, maar ook regenwouden en besneeuwde bergtoppen. Jup, incredible it is.

Wat betreft de feestjes, dat hebben we in Victoria geweten. Onze eerste stop na de ferry, waar we in het hostel meteen ons reisgenootje Michel en zijn vrienden tegenkwamen. Deze hollandse hereniging moest natuurlijk gevierd worden en dus 's avonds de kroeg ingedoken, waar de eilandcultuur al meteen duidelijk werd. In plaats van hippe mensen die aan strak en stijlvol ingedeelde tafeltjes zaten met serveerster in korte rokjes, troffen we hier mensen kriskros staand, zittend en liggend en werden we benaderd door een meisje in overals die onze bestelling op wilde nemen. Ik heb me lange tijd niet zo thuis gevoeld (een kleine inhaalslag voor alle schuurfeesten die ik gemist heb dit seizoen..)! Na de halve plaatselijke bevolking te hebben ontmoet, ditmaal allemaal vissers in plaats van incest indianen, rond een uur of 4 maar terug naar het hostel gegaan. De volgende dag onze kater weggegeten met tompoucen en kroketten (boerenomelet voor mij) in de enige echte Dutch bakery (lekker cliché! Maar he, ik heb ze tijdens koninginnedag moeten missen dit jaar..). Na de rest van de middag gespendeerd te hebben in de overvolle haven (die vanwege de jachtrace vol met feestende mensen en bevlaggende (en ja ik weet dat dit geen woord is, maar hé je hebt nu wel het plaatje in je hoofd!) schepen zat), op het zonnige grasveld en tijdens de oersaaie speech van David Foster met uitzicht op M. Bublé en P. Anderson de zodiac (ja, dat klinkt bruut he, nou geloof me dat was het ook!) opgestapt voor een potje whalewatchen! Omdat Manon en ik zulke stoere en sluwe meiden zijn, besloten we helemaal voorop de boot te gaan zitten nog voordat 1 van de jongens er bezwaar tegen kon maken. Achteraf gezien een hele slimme beslissing, omdat we ons nog kinderlijk hebben kunnen vermaken met het bouncen op de golven toen op de orka's na al het wildlife zich spontaan besloot te verstoppen op het moment dat we de zee op bestormden. De orka's waren overigens wel ontzettend indrukwekkend om te zien, zeker van zo dichtbij! Westerlingen zouden echter geen westerlingen (en jup, als Nederlanders zijn we ook overduidelijk westers) zijn als ze steeds meer willen en dus zijn we haastig op zoek gegaan naar échte walvissen, deze besloten echter te blijven chillen onderwater en dus moesten we het doen met een (toch wel geweldig) uitzicht op wat eilandjes, oh ja en natuurlijk de besneeuwde olympic mountains of America. Hebben zelfs nog illegaal in Amerikaanse waters gevaren, hihi jeetje, ik had al 6x het land uitgedonderd kunnen worden.. Anyway, die avond afscheid genomen van de jongens die richting Amerika gingen en de volgende dag op weg naar ons eigen nieuwe avontuur, couch surfen!

En nee, zoals al enige keer erg intelligent geopperd is, is dit niet surfen op een bank. Meer crashen bij iemand thuis, gratis, wel vaak op een bank. We belanden in een studentenhuis waarvan de host ons meteen die avond meenam naar ons eerste Canadese houseparty! En niet zo maar één, neen, in het bos, met red cups, punch, houten hut én een lift er heen in gedeeltelijk een rode pick up truck en tweede helft een soort nightrider uitvoering. Ja, want Manon en ik doen het niet voor minder. En een hippie eiland ervaring zou een hippie eiland ervaring (wat een snert woord om te typen..) niet zijn, zonder een nachtje door te brengen in een volkswagencamperbusje. En dat heeft ondergetekende natuurlijk maar weer eens mooi voor elkaar gekregen, awesome! De volgende morgen besloten onze hosten de kater weg te drinken met nieuwe shots, maar hier hebben Manon en ik toch maar voor gepast. Die avond wel een gezellige bbq met het hele huis gehad, alhoewel de bbq al gesneuveld was voordat we terug kwamen met de boodschappen.. Ach wat wil je met studentenkwaliteit..Na een zalige, vooral lange nacht op de bank door te hebben doorgebracht ontbeten met een heerlijk klutsei gemaakt door de nieuwe couchsurfer, Roel, een nederlander! Als detox poging een uur wezen hardlopen met deze nieuwe Hollandse vrind, poging helaas mislukt want eindigden die avond toch weer in kroeg, konden niet ontkomen aan een afscheidsfeestje. Dit zou niet lang duren, gezien we de volgende dag de bus naar Tofino om half 8 moesten halen, 6 uur op dus. Maar een korte avond zou een korte avond niet zijn als de plannen halverwege worden omgegooid tot het al te laat is om te gaan slapen en besloten wordt maar op te blijven.. Dit was echter niet een heel slim plan. Jullie moeten namelijk weten dat Manon en ik niet gemaakt zijn voor het dragen van een backpack, in normale staat duren routes van 20 minuten bij ons 50 minuten omdat we om de 5 een herstelperiode van 10 minuten nodig hebben. In de staat waarin wij op dinsdagmorgen verkeerde, hadden we waarschijnlijk 3 uur gedaan over de weg naar de busstop en dus bij lange na onze bus niet gehaald, was het niet dat we gered werden door het medeleven van de Canadezen. Niet alleen boodt een van de vrienden van onze host ons een gratis koffie en croissant aan bij haar werk, ook nog kregen we een lift tot aan de busstop van 1 van de klanten, awesome! Na rustig ons ontbijtje en koffie opgepeuzeld te hebben, was het tijd om in te laden en kon de 6 uur durende rit beginnen! Ik zette me gereed voor een flinke slaapinhaalslag, deze werd echter wreed verstoord toen de medereizigers instapte, medereiziger wel te verstaan. Een man die makkelijk 3 stoelen vulde en aan zijn odeur te ruiken duidelijk te dik ofwel te lui was om zichzelf te wassen en te verschonen nadat hij in zijn broek had geplast, besloot achter mij te zitten en de rest van de reis in mijn nek te ademen en zijn geur tot diep in mijn neusgaten te laten penetreren. Van slapen kon daarna niet meer gesproken worden.

Toen we deze lichtelijk helse rit overleefd hadden kwamen we aan in het prachtige Tofino, waar de eilandse cultuur weer snel duidelijk werd; na 5 minuten verdwaasd te zoeken naar een receptie, vroegen we een medewerkster of we ergens konden in checken. Deze antwoordde; 'Checking in? We are cleaning now, maybe after sometime' Sommige mensen vinden deze manier van leven vast heel ontspannend, zonder slaap vonden wij het ronduit irritant. Toen we 20 minuten later eindelijk ingechecked waren dan ook meteen naar onze kamer gegaan, douche genomen en in slaap gevallen. Na een dag lang te hebben geslapen, donderdag maar besloten sportief te doen en onze eerste surfles genomen, super tof! Ondanks dat we 3 uur lang zeewater hadden gehapt, viel de spierpijn vanochtend best wel mee. Dat zal morgen wel anders zijn, vandaag namelijk nog 3 uur gedaan en gezien er geen andere deelnemers waren zelfs een privéles gehad! Ik kan zowaar opstaan en zelfs draaien als een rasechte surfchick, mijn armen kan ik nu echter niet meer bewegen zonder in te krimpen van de pijn, heel benieuwd hoe ik morgen de dag door ga komen.. Gisteren ook ons eerste kampvuur gehad, die echter snel gedood werd door de regen. Maarrr dit weekend, onze laatste dagen, krijgen we (eindelijk) zon! Wat wel mooi uitkomt, gezien het stadje er tot nu toe alleen nog maar vrij treurig bij heeft gelegen.. Maandag trekken we door naar Duncan, waar we gaan WWOOFEN op een boerderij met paarden en een hondenkennel, maar waar we vooral in de tuin moeten werken.. Ja het is mij ook een raadsel. Maar we zullen zien! Voor nu, ga ik snel mijn bedje opzoeken zodat ik morgen weer fris en fruitig de plaatselijke markt en de pacific rim trail tegemoet kan en zeg ik tegen jullie fijne dag!

Liefs,

Freya