Hey there! Ten eerste wil ik even zeggen hoe ‘touched’ ik ben door jullie lieve reacties van vorige keer, ik probeer me vaak aan te passen aan de omgeving waar ik ben en aangezien dit (nog steeds) het hippie eiland is (spread the love man!); liefde voor mijn volgers!

Op het moment typ ik vanaf ons tweede WWOOF adres. Ja ja, alhoewel onze huidige host ons gisteren nog WWOOF noobs noemde omdat we niet eens tuinhandschoenen hadden, voel ik me op het moment op en top professional als het op tuinieren, poepscheppen en organisch verbouwen aankomt.

De zaterdag van mijn laatste blog hebben Manon en ik gespendeerd op en tussen de ruige rotsen van Tofino. Want ja, zonnen op het strand is zo gewoontjes niet waar? Het tough life in Tofino komt immers niet op je af rollen, dat moet je op zoeken. En dus zijn we als een stel soepele gazelles de rotsen in geklommen om daar aan onze tan te werken. Op de terugweg kwamen we Calvin, de eigenaar van het in vorig reisverhaal genoemde hippiebusje, tegen. Toeval, want die ochtend was ook onze homeboy Roel in Tofino gearriveerd, begrijpelijk zat er niks anders op dan een kleine reünie te organiseren (Roel en Calvin kende elkaar echter helemaal nog niet, maar hé een feestje is nooit mis!). Deze reünie werd later een huisfeest van een stel franse studenten waar de heren en dus wij voor werden uitgenodigd. Na een half uur lange zoektocht naar het huis, was het echter zo gezellig in Gus (de bus, dêh) dat we daar de halve avond in hebben gespendeerd. Wat achteraf gezien maar beter was ook, want het feestje was tamelijk tam, kwamen Manon en ik achter toen we een crazytoiletcrash binnen deden. Voor de oudjes onder ons; het huis in rennen, naar de wc gaan, het huis uitrennen. Na enkele uren begon onze nieuwsgierigheid echter de overhand te nemen en besloten we toch maar een kijkje binnen te nemen. Tamheid was nog steeds vrij goed toepasbaar, maar er waren gelukkig een hoop marshmallows aanwezig en we hadden al een tijdje niets gegeten. Naarmate de uren verstreken werden de Fransen wat gezelliger en bleek het toch niet zo’n domper after all.

De volgende de dag voor de laatste keer met Roel hardgelopen (daarmee ook voor de laatste keer mijn best gedaan met het hardlopen). Onze laatste dag in Tofino en een emotioneel momentje, we zouden hem immers nooit meer (in Canada) zien want hij vloog die zondag terug naar huis. Dit betekende wel een overheerlijk afscheidsdiner verzorgt door meneer, waar we helemaal niks voor hoefde te doen! De zon had besloten nog maar een extra dagje te blijven schijnen, wat wel handig was want we wilde nog een laatste keer de zonsondergang bekijken. Gorgeous! We wilden ook nog in de sauna, deze bleek echter gesloten.

Maandag op de bus gestapt, uit voorzorg helemaal achteraan gaan zitten en elke reiziger zo boos aangekeken dat ze niet eens bij ons in de buurt durfde te zitten. Zo staarden we iedereen naar de voorkant zonder problemen, op één oude man na die duidelijk in tweestrijd met zichzelf was of die achterin zou komen zitten of niet. Uiteindelijk verliet hij de bus. Gezien ons succes, 5 minuten voor vertrektijd onze MP3 aangedaan wat niet slim was natuurlijk. De oude man kwam terug de bus in en ging met een triomfantelijke glimlach aan de andere kant van het gangpad zitten. Nu zou je denken dat een oude man niet zo erg zou zijn, volkomen gelijk. Tot dat ze hun mond open doen that is. En gezien de desbetreffende grijzaard als versnapering voor onderweg zichzelf had voorzien van een fles rum, ging zijn mond niet alleen open, maar ook niet meer dicht. Na verwoekerde pogingen om het gesprek af te kappen; vriendelijk glimlachen, naar buiten kijken, oortje in doen, keek ik ten einde raad naar mijn reismaatje, deze deed alsof ze sliep, the bastard. Gelukkig was na 3 uur zijn fles leeg en viel die luid snurkend in slaap, ja nog steeds met zijn mond open.

De bestemming maakte echter alles goed. En daarmee bedoel ik niet het gehuchtje Duncan, maar de volgende bestemming; Red Nettle Farm. Een prachtig landgoed waar eigenaren Pat en Rose, twee oude vrouwen, een huis hadden, twee paarden in een wei, een tiental organische groentebedden, twee paarden, twee bushdogs en een tiental rondhuppelende donsballetjes, beter bekend als beroemde rashondjes waar ik de naam even van kwijt ben. En natuurlijk een machtig mooie trailer die wij ons thuis mochten noemen. Na 2 weken feesten waren we totaal terug naar de basis, want niet alleen hadden we hier geen internet of mobiel bereik ook viel de eerste avond de stroom uit wat betekende dat we ook de kraan niet mochten gebruiken. Na 3 uur onze behoeftes op te houden, om te komen van de dorst en onszelf te vermaken met brieven schrijven bij kaarslicht kregen we gelukkig weer iet wat beschaving terug en ging het licht weer aan.

De detoxtijd was aangebroken, geen alcohol, geen mannen en 5 uur per dag onkruid wieden, groente verbouwen en honden kammen. Voor jullie hypermoderne hollanders klinkt dit vast oersaai, maar het was verassend vernieuwend! Zo kan ik nu, jaja komt het; watermeloenen planten, mais verbouwen, tomatenplanten ophangen en wortels en anijs zaden. Dus als niemand meer geld heeft om naar de supermarkt te gaan, ga ik gewoon groente verbouwen en leef nog lang en gelukkig. Zo, nu jullie weer. Daarbij hebben we een elk gespot, een beer en duizenden slangen (harmless weliswaar, maar toch)! En werden we voorzien van vers zelfgebakken brood en zelfgemaakte honing en verse munt voor de thee! Weekenden brachten we door in Lake Cowichan, wat op een kleine, doch zwaar vermoeiende 8 km fietsafstand lag en waar we stamgasten van het café met free wifi werden. Hier ontdekte we de beste milkshakes ooit en dat niet alleen pop bottemless is, maar je hier ook koffie onbeperkt bijgevuld krijgt als je voor 1 kopje betaald, awesome! Ondanks de tientallen uren die we besteedden aan sollicitatie mails verzenden hadden we na 10 dagen nog steeds geen baan gevonden en dus belde Rose een vriendin op die ook een WWOOF farm had en dropte ons hier op Glen Eden farm. Ook al was het heel moeilijk om afscheid te nemen van onze nieuwe beste vrienden; de hyperactieve Whiskey en de stok en steen geobserdeerde Tobi en moet ik eerlijk toe geven zelfs de kuttenlikkertjes een beetje te missen, was er geen tijd voor verdriet. We vielen hier namelijk meteen in de Vaderdagbrunch, wat vooral betekende veel eten en gezelligheid. Zo leerde we meteen de hele familie kennen (de dochter/zoon + aanhang) en hebben we een rondleiding gekregen.

Hier slapen we in een kamer aan het huis en wordt er voor ons gekookt. Ohja en we hebben een douche. Geen overbodige luxe gezien we in de trailer slechts een bad hadden en ons moesten wassen doormiddel van een bekertje met water over ons heen te gooien. Wat een heerlijk gevoel om na 10 dagen eindelijk je shampooresten uit je haar te wassen. Daarbij is de vrouw des huizes een geweldige kok en eten we super gezond, het meeste uit eigen tuin. Qua werk hebben we alleen nog maar onkruid weg gehaald, maar gezien we daar het beste in zijn is dat misschien maar beter ook. Het geduld om mini zaadjes te planten is nog niet helemaal tot ons gekomen geloof ik. En sinds vandaag zijn we weer begonnen met hardlopen. Detox tot the max dus. Helaas blijven we hier maar tot vrijdag, we hebben namelijk een baan gevonden! Alhoewel we geloven dat we zijn aangenomen maar de vrouw ons nu al 2 dagen niet terug heeft gemaild dus we niet helemaal zeker meer zijn.. Anyways, als alles goed gaat spenderen we het weekend in Vancouver (awh, hometown <3) en stappen we dinsdag op de trein naar Alberta! Hier in het “Texas van Canada” (klinkt veelbelovend nietwaar?) waar 18jarige legaal mogen drinken (yay me!) zullen wij aan het werk gaan als cattlefarmhands. En wel in het plaatsje Smith, in de prairies van Alberta. En ja dat is zo onbewoond als het klinkt, dus wens ons succes. Na een maand werken is het plan door te reizen naar Toronto, daar te werken, dan Quebec en daarna snel door naar Nova Scotia want daar staan in oktober onze ouders alweer op de stoep, spannend! Helaas is dat alles voor nu, maar ik zal mijn doldwaze avonturen bij houden en jullie hopelijk volgende keer vanuit de koeienstallen meer vertellen!