Hi there everybody!

Even een kleine update vanuit het mooie en vooral regenachtige en koude Vancouver (En ja ik weet dat in Nederland de zon schijnt en het heel warm is..). Aangezien we er pas eigenlijk 2 dagen zijn (het voelt al als weken), hoef ik het eigenlijk heel kort te houden! Maar omdat ik weet dat jullie smachten naar een uberlange update om een excuus te hebben even te ontsnappen aan je drukke baan, vervelende huiswerk of krijsende kinderen, zal ik jullie een plezier doen en alles heel uitgebreid vertellen, waardoor jullie alsnog een goed aantal minuten bezig zullen met lezen, wat sociaal van me. Dusss, pak je laptop, zoek een rustig plekje, doe de deur opslot, zet een stoel ervoor (alle zekerheid) en zet hoofdtelefoons op met ontspannende muziek (niet te ontspannend want anders val je misschien in slaap).

Om te beginnen met de vliegreis, heerlijk! Niks is beter dan om half 7 's ochtends te moeten in checken voor je 12 uur durende vlucht met overstap (please DO note the sarcasm). Na in te hebben gechecked bij een falend checkin apparaat wat resulteerde in 1 plek achterin het vliegtuig en 2 naast elkaar voorin (3 reisgenoten), een bakkie te hebben gedaan met mams, paps en Jay-z afscheid genomen, nieuwe reisgenoten ontmoet, bij de duane bijna compleet uitgekleed te zijn, was het tijd om een wereldstekker te kopen. Want als op tijd als ik altijd met al mijn dingen ben, moest de convertingstekker (?) voor Canada uiteraard nog op schiphol gekocht worden! Na meerdere keren gechecked te hebben kwam de keuze neer op 2 stekkers, de wereldstekker of de stekker naar Amerika. Na lang twijfelen besloten Manon en ik voor die van Amerika te gaan. Naief als we waren nam Manon er eerst 1 en daarna ik van het rijtje Amerika uiteraard zonder te checken. Ik kwam dan ook op het vliegveld van Frankfurt (tussenstop) tot de teleurstellende ontdekking dat Zwitserland een ander stopcontact heeft dan de rest van Europa en dat ik daar een stekker voor had, in plaats van voor Canada. Dit was het moment waarop ik dacht; dit voorspelt niet veel goeds. Dat deed het ook niet, want nadat we een nieuwe stekker hadden gekocht, een half uur gewacht hadden bij de verkeerde gate, begonnen we een uur van te voren met boarden bij de goeie gate, omdat er toch wel heel veel mensen in zo'n vliegtuig passen. Toen we zaten bleek ook nog dat Michel en ik op de slechste plaatsen van het vliegtuig zaten, op de 4zits, op de middelste twee plekken met 2 oude, slapende mensen naast ons. Dus toen we onze knieeen in onze nek hadden gevouwen, onze blazen op slot hadden gezet voor de komende 10 uur en onze handbagage wanhopig onder de stoel van de voorgangers hadden gepropt besloten we het tvtje uit te proberen. 3 films, 2 series en een cd verder landden we in het mooie Canada! Waar jammer genoeg vrij weinig van te zien was omdat het; juist, omdat het regende. Ik heb me nog nooit zo snel thuis gevoeld in een vreemd land.

Aangekomen op het vliegveld, onze ogen uitgekeken. Wat een mooi vliegveld!! Serieus; watervallen, aquaria, een half regenwoud, totempalen.. noem het maar op! Totdat je bij het immigratiegedeelte komt echter, het gevoel 'je bent hier niet welkom' is nog nooit zo goed ondersteund in de omgeving als in die ruimte. Alles dicht, geen ramen, fel wit geschilderde muren en veelste brede mannen in veelste gevaarlijk uitziende pakken die achter veelste kleine computertjes mensen aan een veelste chagrijnige of boze blik ondervragen. Gelukkig waren we hele onschuldige, lief uitziende Hollandse meisjes, plus jongetje en hadden we dit varkentje zo gewassen en stonden binnen no time weer buiten in het prachtige vliegveld van Vancouver. Daar werden we opgehaald door in gast in leren jas, zwarte broek, laarzen en wavy hair. Mijn eerste gedachte; 'dit is een rocker' en jawel toen we in een veelste amerikaans zwarte van op de highways reden vertelde hij over zijn band stars of boulevard, even checken!! We hebben hem namelijk beloofd aan al onze vrienden te vertellen, want ze willen naar lowlands komen! (nu denken jullie vast; 'jaaaa hoor het is vast zo'n flut bandje, maarr!! ze hebben met deep purple in Canada rond getourd! Dus zeker het kijken waard). En terwijl we langs villa's met veranda's reden tussen alle SUV's kreeg ik steeds meer het idee dat ik in een Amerikaanse film speelde. Net als mijn reisgenoten overigens, dus besloten we dit idee even uit te melken en te gaan eten bij the factory (food for 6 bugs!) waar ik mijn wereld een beetje zag in storten, mijn feestplannen tot moes zag gaan, ik kwam namelijk tot de geweldige ontdekking dat je hier geen alchohol mag tot je 19e :D! Ik ben meteen gaan wennen aan de appelsap. Gelukkig ben ik van mezelf heel gezellig. En toen het hier 8 uur was, wat wil zeggen 5 uur 's nachts, dus toen we ongeveer al zo'n 13 uur wakker waren, besloten we toch maar naar ons bed te gaan. Jetlag had gelukkig weinig impact, slechts een kwartier wakker gelegen om 4 uur 's nachts.

Vandaag stond de stad verkennen op het programma en meer Amerikaniseren. Dat bleek vrij simpel. We zijn naar de starbucks geweest, de MC, hebben boodschappen gedaan met een papierenbag, hebben cupcakes gehaald, zijn naar de mexicaan gegaan en hebben pizza in de magnetron gedaan en hem daarna opgegeten terwijl we ijshockey keken op tv. Ik ben bang dat ik alvast een extra stoel moet gaan boeken voor de terugweg, want dan zal ik minstens twee keer zo breed zijn. We hebben elkaar beloofd morgen salade te eten. Verder zijn we 3x verdwaald en kennen de stad nu dus op ons duimpje. En we hebben door Stanley park gelopen. Dat allemaal in de zeikende regen. Daarom kijken we nu in onze joggingsbroeken onze 2e film van vandaag met onze nieuwe Zweedse vrienden, helaas dit keer zonder popcorn.

Aangezien ik nu al de helft heb gemist en superlonely boven op het stapelbed zit, ga ik maar beneden even socializen. Speak to you later!

Liefs