Nu dat de vakantie is afgelopen en de scholen weer zijn begonnen word het ook voor mij weer tijd voor een beetje routine. En dus na lange periode van laksheid eindelijk weer een update voor mijn blog. Inmiddels zijn we alweer 2 maanden, 10 dagen, 1345 km en vele avonturen verder kortom er valt een hoop te vertellen, dus bereid je voor!
We bevinden ons op dit moment in Smith, ik zou graag willen zeggen de stad, het dorp of het plaatsje Smith maar dat is allemaal niet toepasbaar. Smith is een hamlet en wordt met haar 300 inwoners, pompstation en 4 straten het best omschreven als knus. Waar is Freya nu weer beland? Ja, dat dacht ik ook toen we hier binnen reden, maar gek genoeg is het 1 van de beste plaatsen waar ik tot nu toe ben geweest.
We verlieten het eiland grofweg 8 weken geleden, om nog een paar dagen in het wereldse Vancouver door te brengen. Deze waren zoals gewoonlijk gevuld met regen, afgewezen worden door clubs en heel veel eten. Een goede manier om uit de hippie flow te komen, een nog betere manier om uit te kijken naar een nieuw avontuur (want heel veel slechter kon het eenmaal niet). Dit nieuwe avontuur begon 4 dagen later, toen Manon en ik de VIA rail trein in stapte richting Edmonton. Deze treinrit van 25 uur was zowel overdonderend mooi als vermoeiend en verliep natuurlijk niet zonder ongelukjes. Zo ontpopte we in gouden medaille waardige sprinters toen we bij tussenstop de trein voor ons neus weg zagen rijden (achteraf bleek hij gewoon een cabine te lossen). En hadden we na een voornemen om enkel gezond te eten zo'n honger, dat we voor 40 dollar aan snoepgoed hebben gekocht en onszelf misselijk hebben gegeten. Aankomst in Edmonton verliep vlotjes, niet alleen hadden we een taxichauffeur met een neef in Holland (grote fan van PSV), ook kregen we een privekamer in het hostel om dat het overboekt was. We maakte ons op voor een comfortabele nacht, wat we wel konden gebruiken na meerdere pogingen gedaan te hebben om in een treinpassagiersstoel in slaap te vallen en uiteraard in gefaald zijn.
De volgende dag doorgebracht in de stad waar we ons verrassend thuis voelde, niet alleen was het er zo plat als een dubbeltje ook was bijna iedereen op de fiets. En de drinkleeftijd in Alberta is 18, ook niet onbelangrijk. Na mijn eerste legale biertje tijdens de lunch plannen gemaakt om die avond te gaan stappen, helaas moeten cancellen door ziekte bij gebrek aan slaap (darn you backpackerbudget, hadden toch een bedplaats moeten nemen). De volgende dag wel fris en fruitig verschenen voor onze ophalers, beter bekent als Klaas en Trent.
Klaas is een van oorsprong hollander en beste vriend van onze (toendertijd) toekomstige baas, Orval Hayes. Beter bekend als crazy hazey en ja dat heeft zo zijn redenen. Het leek Hazey wel fijn om iemand te hebben waarmee we onze moedertaal konden spreken, dit is ons ook gelukt alhoewel het zo'n 3 dagen duurde voordat Klaas genoeg moed had verzamelt om het te proberen. Geen zorgen, hij gaat met sprongen vooruit. Ons voorstellen aan de prins familie was een van de betere ideeën van Hazey. Niet alleen hadden we een thuis waar we tijdelijk konden verblijven tot dat ons appartement klaar werd gemaakt, konden we genieten van de heerlijke kookkunsten van vrouw Debbie ook hadden we meteen nieuwe vrienden namelijk zoons Trent en Ross. Eerstgenoemde nam ons die middag al meteen mee kayaken op het meer, want met de Canadese experience kun je niet snel genoeg beginnen. Niet dat het een probleem was, het meer was echter toch van hun, net zoals het paintbal veld in de achtertuin en de 2 auto's en 3 quads per persoon. Je kan begrijpen dat we pretty impressed waren, maar voor bewondering geen tijd want de volgende dag moesten we al aan het werk.
Koeien chasen, dat is wat we een week lang hebben gedaan. Koeien chasen, koeien sorteren en koeien taggen. En na werk zwemmen, paintballen en quaden. Heerlijk. Na 2 weken waren alle koeien echter in de wei en onze baan pretty much over. Je moet namelijk weten dat Orval niet de ranch heeft die we verwachtten, hij heeft koeien, 500 weliswaar, maar dat is slechts een hobby. Zijn echte bedrijf is een truckers / transportbedrijf en 7 gravelpits en een motel en God weet what else. Hij leeft om te werken en dat is maar goed ook want gezien hij erg slecht is in delegeren is dat alles wat hij doet. Hij heeft ook moeite met dingen opschrijven wat resulteerde in een verward brein, dit blijkt uit de gesprekken die je met hem hebt. Zo begint hij over de naam van een koe, verteld over zijn jeugd, waarschuwt hij je voor die oude bomen, vraagt je naar de zin van het leven en na een half uur weet je nog steeds niet of ze nou Bertha of Greet heette. Hoe dan ook, Hazey zou Hazey niet zijn als hij niet iets te doen had voor je en dus brachten we de volgende paar weken al schoonmakend, weed eatend en grasmaaiend (wel op een fancy grasmaaier) door. En trokken we in in ons eigen appartement, weliswaar na een grote schoonmaak gezien de muren bruin waren van de rook. Ook leerde we een rocktruck rijden, een enorme speelgoedauto van zo'n 30000 kg met een laadbak. Geen lessen, geen formulieren, gewoon Hazey die het in een paar minuten uit legde en daarna snel weer weg moest omdat hij een telefoontje kreeg. We werden direct het diepe in gegooid, een gravelpit in dit geval. Oftewel in een enorme zandbak waar volwassen mannen de voertuigen besturen waar ze als kleine knulletjes vroeger mee speelden. En ze verdienen tonnen met geld want gravel is Alberta's goud. Daarbij is dit gebied 1 van de best betaalde van de wereld EN werkt iedereen hier bijna noodstop. Ondertussen zijn we rocktruckproffs, niet alleen hebben we al in 2 gravelpits gewerkt ook bij slave lake pulp, een papierfabriek.
Niet dat Manon daar nu veel aan heeft, want ze is gestopt. Jup, ze reist over week richting Halifax en ik ga der een paar weken later achterna. De reden was omdat Hazey bijna geen klusjes voor ons heeft en we dus op zoek moesten naar een andere baan. Voor Manon was er weinig andere keuze dan de plaatselijke supermarkt, waardoor ze besloot verder te gaan reizen. Ik had het geluk een baan te krijgen bij de plaatselijke paardenranch, yay! Gisteren mijn eerste dag gedraaid en alhoewel het maar parttime is, is het super tof! Ik heb een paar projectpaarden; veulens en jaarlingen die aan de longeerlijn moeten leren lopen en een paar half ingereden paarden die wat meer km's nodig hebben. De baan bij Hazey moet ik nog wel aanhouden dus, maar gezien het wel goed verdient is dat niets zo erg. Daarbij 'vergeet' hij me vaak te bellen dus ben ik meer vrij dan aan het werk.
Verder ben ik weer terug ingetrokken bij Trent thuis, het appartement stonk, was te klein en mijn kookkunsten waren zwaar beneden level, dus toen Debbie vroeg of ik misschien terug wilde komen hoefde ik niet te lang te twijfelen. Ook ben ik vorige week mee gegaan op Trent's jaarlijks rafttrip (zie fb voor foto's), wat inhield drie dagen lang op een vlot de rivier af dobberen en 's avonds kamperen met uiteraard een kampvuur, gitaar en (vega) hotdogs. Ja, the real Canadian experience en die is niet compleet zonder het enige meisje te zijn. En om naar de wc te gaan door in een kayak te moeten springen naar de kant te peddelen, vervolgens tot je heup in de modder weg te zakken, te plassen in de bosjes en zo snel mogelijk weg te gaan voordat je aangevallen wordt door wilde beesten. Well on my om een echte Canadees te worden dus, want ook heb ik hier een echt shotgun leren schieten en een dirtbike leren rijden.
Dit weekend is de Smith fall fair, de rodeo, het evenement waar deze hamlet even helemaal opleeft voor de grofweg 2000 bezoekers. Hier wilde ik een stier gaan rijden, maar nadat meerdere mensen me voor gek beweerde en ik geforceerd een half uur lang de ergste bullriding ongelukken op youtube heb gekeken, denk ik dat het toch maar een koe of bareback horse wordt. Samen met the dance waar iedereen een mislukte country dans genaamd de two step doet en pancake breakfasts maakt dat alles mijn Canadese zomer ervaring toch wel compleet. En dat is maar goed ook, want volgens de veranderende kleur van de blaadjes, de eerste nachtvorst en de angstige stemmen van de locals komt de winter er alweer bijna aan. En dat is hier niet niks heb ik ondervonden, met wind kan de gevoelstemperatuur hier namelijk dalen tot -60C. Maar gelukkig was de afgelopen winter mild met een dagtemperatuur van slechts -30C.. Hoe men het ook stelt, ik heb een hoop voorbereidend en acclimatiserend werk te doen. Maar ik heb nog even, nog 4 weken en dan wordt het tijd om afscheid te nemen van mijn tweede familie en (jaja) vriendje en tijd om mams en Ronald te verwelkomen in Halifax. De weken daarna zijn nog een beetje wazig, maar ik weet in ieder geval wel zeker dat ik hier terug kom, als is het maar om te ijshockeyen op Klaas zijn meer.
Hey there! Ten eerste wil ik even zeggen hoe ‘touched’ ik ben door jullie lieve reacties van vorige keer, ik probeer me vaak aan te passen aan de omgeving waar ik ben en aangezien dit (nog steeds) het hippie eiland is (spread the love man!); liefde voor mijn volgers!
Op het moment typ ik vanaf ons tweede WWOOF adres. Ja ja, alhoewel onze huidige host ons gisteren nog WWOOF noobs noemde omdat we niet eens tuinhandschoenen hadden, voel ik me op het moment op en top professional als het op tuinieren, poepscheppen en organisch verbouwen aankomt.
De zaterdag van mijn laatste blog hebben Manon en ik gespendeerd op en tussen de ruige rotsen van Tofino. Want ja, zonnen op het strand is zo gewoontjes niet waar? Het tough life in Tofino komt immers niet op je af rollen, dat moet je op zoeken. En dus zijn we als een stel soepele gazelles de rotsen in geklommen om daar aan onze tan te werken. Op de terugweg kwamen we Calvin, de eigenaar van het in vorig reisverhaal genoemde hippiebusje, tegen. Toeval, want die ochtend was ook onze homeboy Roel in Tofino gearriveerd, begrijpelijk zat er niks anders op dan een kleine reünie te organiseren (Roel en Calvin kende elkaar echter helemaal nog niet, maar hé een feestje is nooit mis!). Deze reünie werd later een huisfeest van een stel franse studenten waar de heren en dus wij voor werden uitgenodigd. Na een half uur lange zoektocht naar het huis, was het echter zo gezellig in Gus (de bus, dêh) dat we daar de halve avond in hebben gespendeerd. Wat achteraf gezien maar beter was ook, want het feestje was tamelijk tam, kwamen Manon en ik achter toen we een crazytoiletcrash binnen deden. Voor de oudjes onder ons; het huis in rennen, naar de wc gaan, het huis uitrennen. Na enkele uren begon onze nieuwsgierigheid echter de overhand te nemen en besloten we toch maar een kijkje binnen te nemen. Tamheid was nog steeds vrij goed toepasbaar, maar er waren gelukkig een hoop marshmallows aanwezig en we hadden al een tijdje niets gegeten. Naarmate de uren verstreken werden de Fransen wat gezelliger en bleek het toch niet zo’n domper after all.
De volgende de dag voor de laatste keer met Roel hardgelopen (daarmee ook voor de laatste keer mijn best gedaan met het hardlopen). Onze laatste dag in Tofino en een emotioneel momentje, we zouden hem immers nooit meer (in Canada) zien want hij vloog die zondag terug naar huis. Dit betekende wel een overheerlijk afscheidsdiner verzorgt door meneer, waar we helemaal niks voor hoefde te doen! De zon had besloten nog maar een extra dagje te blijven schijnen, wat wel handig was want we wilde nog een laatste keer de zonsondergang bekijken. Gorgeous! We wilden ook nog in de sauna, deze bleek echter gesloten.
Maandag op de bus gestapt, uit voorzorg helemaal achteraan gaan zitten en elke reiziger zo boos aangekeken dat ze niet eens bij ons in de buurt durfde te zitten. Zo staarden we iedereen naar de voorkant zonder problemen, op één oude man na die duidelijk in tweestrijd met zichzelf was of die achterin zou komen zitten of niet. Uiteindelijk verliet hij de bus. Gezien ons succes, 5 minuten voor vertrektijd onze MP3 aangedaan wat niet slim was natuurlijk. De oude man kwam terug de bus in en ging met een triomfantelijke glimlach aan de andere kant van het gangpad zitten. Nu zou je denken dat een oude man niet zo erg zou zijn, volkomen gelijk. Tot dat ze hun mond open doen that is. En gezien de desbetreffende grijzaard als versnapering voor onderweg zichzelf had voorzien van een fles rum, ging zijn mond niet alleen open, maar ook niet meer dicht. Na verwoekerde pogingen om het gesprek af te kappen; vriendelijk glimlachen, naar buiten kijken, oortje in doen, keek ik ten einde raad naar mijn reismaatje, deze deed alsof ze sliep, the bastard. Gelukkig was na 3 uur zijn fles leeg en viel die luid snurkend in slaap, ja nog steeds met zijn mond open.
De bestemming maakte echter alles goed. En daarmee bedoel ik niet het gehuchtje Duncan, maar de volgende bestemming; Red Nettle Farm. Een prachtig landgoed waar eigenaren Pat en Rose, twee oude vrouwen, een huis hadden, twee paarden in een wei, een tiental organische groentebedden, twee paarden, twee bushdogs en een tiental rondhuppelende donsballetjes, beter bekend als beroemde rashondjes waar ik de naam even van kwijt ben. En natuurlijk een machtig mooie trailer die wij ons thuis mochten noemen. Na 2 weken feesten waren we totaal terug naar de basis, want niet alleen hadden we hier geen internet of mobiel bereik ook viel de eerste avond de stroom uit wat betekende dat we ook de kraan niet mochten gebruiken. Na 3 uur onze behoeftes op te houden, om te komen van de dorst en onszelf te vermaken met brieven schrijven bij kaarslicht kregen we gelukkig weer iet wat beschaving terug en ging het licht weer aan.
De detoxtijd was aangebroken, geen alcohol, geen mannen en 5 uur per dag onkruid wieden, groente verbouwen en honden kammen. Voor jullie hypermoderne hollanders klinkt dit vast oersaai, maar het was verassend vernieuwend! Zo kan ik nu, jaja komt het; watermeloenen planten, mais verbouwen, tomatenplanten ophangen en wortels en anijs zaden. Dus als niemand meer geld heeft om naar de supermarkt te gaan, ga ik gewoon groente verbouwen en leef nog lang en gelukkig. Zo, nu jullie weer. Daarbij hebben we een elk gespot, een beer en duizenden slangen (harmless weliswaar, maar toch)! En werden we voorzien van vers zelfgebakken brood en zelfgemaakte honing en verse munt voor de thee! Weekenden brachten we door in Lake Cowichan, wat op een kleine, doch zwaar vermoeiende 8 km fietsafstand lag en waar we stamgasten van het café met free wifi werden. Hier ontdekte we de beste milkshakes ooit en dat niet alleen pop bottemless is, maar je hier ook koffie onbeperkt bijgevuld krijgt als je voor 1 kopje betaald, awesome! Ondanks de tientallen uren die we besteedden aan sollicitatie mails verzenden hadden we na 10 dagen nog steeds geen baan gevonden en dus belde Rose een vriendin op die ook een WWOOF farm had en dropte ons hier op Glen Eden farm. Ook al was het heel moeilijk om afscheid te nemen van onze nieuwe beste vrienden; de hyperactieve Whiskey en de stok en steen geobserdeerde Tobi en moet ik eerlijk toe geven zelfs de kuttenlikkertjes een beetje te missen, was er geen tijd voor verdriet. We vielen hier namelijk meteen in de Vaderdagbrunch, wat vooral betekende veel eten en gezelligheid. Zo leerde we meteen de hele familie kennen (de dochter/zoon + aanhang) en hebben we een rondleiding gekregen.
Hier slapen we in een kamer aan het huis en wordt er voor ons gekookt. Ohja en we hebben een douche. Geen overbodige luxe gezien we in de trailer slechts een bad hadden en ons moesten wassen doormiddel van een bekertje met water over ons heen te gooien. Wat een heerlijk gevoel om na 10 dagen eindelijk je shampooresten uit je haar te wassen. Daarbij is de vrouw des huizes een geweldige kok en eten we super gezond, het meeste uit eigen tuin. Qua werk hebben we alleen nog maar onkruid weg gehaald, maar gezien we daar het beste in zijn is dat misschien maar beter ook. Het geduld om mini zaadjes te planten is nog niet helemaal tot ons gekomen geloof ik. En sinds vandaag zijn we weer begonnen met hardlopen. Detox tot the max dus. Helaas blijven we hier maar tot vrijdag, we hebben namelijk een baan gevonden! Alhoewel we geloven dat we zijn aangenomen maar de vrouw ons nu al 2 dagen niet terug heeft gemaild dus we niet helemaal zeker meer zijn.. Anyways, als alles goed gaat spenderen we het weekend in Vancouver (awh, hometown <3) en stappen we dinsdag op de trein naar Alberta! Hier in het “Texas van Canada” (klinkt veelbelovend nietwaar?) waar 18jarige legaal mogen drinken (yay me!) zullen wij aan het werk gaan als cattlefarmhands. En wel in het plaatsje Smith, in de prairies van Alberta. En ja dat is zo onbewoond als het klinkt, dus wens ons succes. Na een maand werken is het plan door te reizen naar Toronto, daar te werken, dan Quebec en daarna snel door naar Nova Scotia want daar staan in oktober onze ouders alweer op de stoep, spannend! Helaas is dat alles voor nu, maar ik zal mijn doldwaze avonturen bij houden en jullie hopelijk volgende keer vanuit de koeienstallen meer vertellen!
alhoewel ik zie dat ik mijn lezersaantal duidelijk aan het uitdunnen is, nu we een tijdje verder zijn ben ik natuurlijk niet meer zo'n hip onderwerp en tijdsbesteding (alhoewel ik al heel vereerd ben als ik dat ooit was..). Wil ik mijn trouwe, vasthoudende en schouderklopjewaardige volgers (jullie dus!) niet onthouden van mijn geweldige avonturen en dus weer een goede reden voor een nieuw verhaal!
Ditmaal, eindelijk, vanaf een ander dorp! Ja, na 2 maanden werd het wel eens tijd de poepkruiwagens en luie zweedse vrienden gedag te zeggen en echt op(nieuw) reis te gaan. So here we are, living the tough life in Tofino, wat afgezien van de duidelijk door incest gestroken plaatselijke bevolking, helemaal niet zo tough is. We zijn namelijk beland op het hippie-eiland, bewoond door naast de eerder genoemde vreemde locals, vooral surfers, bejaarden en eeuwige studenten. Dit staat garant voor alles lekker rustig aan doen, veel feestjes, en nonstop muziek en gezelligheid. Daarbij is dit eiland zowaar nog mooier dan Vancouver, het heeft namelijk niet alleen stranden, maar ook regenwouden en besneeuwde bergtoppen. Jup, incredible it is.
Wat betreft de feestjes, dat hebben we in Victoria geweten. Onze eerste stop na de ferry, waar we in het hostel meteen ons reisgenootje Michel en zijn vrienden tegenkwamen. Deze hollandse hereniging moest natuurlijk gevierd worden en dus 's avonds de kroeg ingedoken, waar de eilandcultuur al meteen duidelijk werd. In plaats van hippe mensen die aan strak en stijlvol ingedeelde tafeltjes zaten met serveerster in korte rokjes, troffen we hier mensen kriskros staand, zittend en liggend en werden we benaderd door een meisje in overals die onze bestelling op wilde nemen. Ik heb me lange tijd niet zo thuis gevoeld (een kleine inhaalslag voor alle schuurfeesten die ik gemist heb dit seizoen..)! Na de halve plaatselijke bevolking te hebben ontmoet, ditmaal allemaal vissers in plaats van incest indianen, rond een uur of 4 maar terug naar het hostel gegaan. De volgende dag onze kater weggegeten met tompoucen en kroketten (boerenomelet voor mij) in de enige echte Dutch bakery (lekker cliché! Maar he, ik heb ze tijdens koninginnedag moeten missen dit jaar..). Na de rest van de middag gespendeerd te hebben in de overvolle haven (die vanwege de jachtrace vol met feestende mensen en bevlaggende (en ja ik weet dat dit geen woord is, maar hé je hebt nu wel het plaatje in je hoofd!) schepen zat), op het zonnige grasveld en tijdens de oersaaie speech van David Foster met uitzicht op M. Bublé en P. Anderson de zodiac (ja, dat klinkt bruut he, nou geloof me dat was het ook!) opgestapt voor een potje whalewatchen! Omdat Manon en ik zulke stoere en sluwe meiden zijn, besloten we helemaal voorop de boot te gaan zitten nog voordat 1 van de jongens er bezwaar tegen kon maken. Achteraf gezien een hele slimme beslissing, omdat we ons nog kinderlijk hebben kunnen vermaken met het bouncen op de golven toen op de orka's na al het wildlife zich spontaan besloot te verstoppen op het moment dat we de zee op bestormden. De orka's waren overigens wel ontzettend indrukwekkend om te zien, zeker van zo dichtbij! Westerlingen zouden echter geen westerlingen (en jup, als Nederlanders zijn we ook overduidelijk westers) zijn als ze steeds meer willen en dus zijn we haastig op zoek gegaan naar échte walvissen, deze besloten echter te blijven chillen onderwater en dus moesten we het doen met een (toch wel geweldig) uitzicht op wat eilandjes, oh ja en natuurlijk de besneeuwde olympic mountains of America. Hebben zelfs nog illegaal in Amerikaanse waters gevaren, hihi jeetje, ik had al 6x het land uitgedonderd kunnen worden.. Anyway, die avond afscheid genomen van de jongens die richting Amerika gingen en de volgende dag op weg naar ons eigen nieuwe avontuur, couch surfen!
En nee, zoals al enige keer erg intelligent geopperd is, is dit niet surfen op een bank. Meer crashen bij iemand thuis, gratis, wel vaak op een bank. We belanden in een studentenhuis waarvan de host ons meteen die avond meenam naar ons eerste Canadese houseparty! En niet zo maar één, neen, in het bos, met red cups, punch, houten hut én een lift er heen in gedeeltelijk een rode pick up truck en tweede helft een soort nightrider uitvoering. Ja, want Manon en ik doen het niet voor minder. En een hippie eiland ervaring zou een hippie eiland ervaring (wat een snert woord om te typen..) niet zijn, zonder een nachtje door te brengen in een volkswagencamperbusje. En dat heeft ondergetekende natuurlijk maar weer eens mooi voor elkaar gekregen, awesome! De volgende morgen besloten onze hosten de kater weg te drinken met nieuwe shots, maar hier hebben Manon en ik toch maar voor gepast. Die avond wel een gezellige bbq met het hele huis gehad, alhoewel de bbq al gesneuveld was voordat we terug kwamen met de boodschappen.. Ach wat wil je met studentenkwaliteit..Na een zalige, vooral lange nacht op de bank door te hebben doorgebracht ontbeten met een heerlijk klutsei gemaakt door de nieuwe couchsurfer, Roel, een nederlander! Als detox poging een uur wezen hardlopen met deze nieuwe Hollandse vrind, poging helaas mislukt want eindigden die avond toch weer in kroeg, konden niet ontkomen aan een afscheidsfeestje. Dit zou niet lang duren, gezien we de volgende dag de bus naar Tofino om half 8 moesten halen, 6 uur op dus. Maar een korte avond zou een korte avond niet zijn als de plannen halverwege worden omgegooid tot het al te laat is om te gaan slapen en besloten wordt maar op te blijven.. Dit was echter niet een heel slim plan. Jullie moeten namelijk weten dat Manon en ik niet gemaakt zijn voor het dragen van een backpack, in normale staat duren routes van 20 minuten bij ons 50 minuten omdat we om de 5 een herstelperiode van 10 minuten nodig hebben. In de staat waarin wij op dinsdagmorgen verkeerde, hadden we waarschijnlijk 3 uur gedaan over de weg naar de busstop en dus bij lange na onze bus niet gehaald, was het niet dat we gered werden door het medeleven van de Canadezen. Niet alleen boodt een van de vrienden van onze host ons een gratis koffie en croissant aan bij haar werk, ook nog kregen we een lift tot aan de busstop van 1 van de klanten, awesome! Na rustig ons ontbijtje en koffie opgepeuzeld te hebben, was het tijd om in te laden en kon de 6 uur durende rit beginnen! Ik zette me gereed voor een flinke slaapinhaalslag, deze werd echter wreed verstoord toen de medereizigers instapte, medereiziger wel te verstaan. Een man die makkelijk 3 stoelen vulde en aan zijn odeur te ruiken duidelijk te dik ofwel te lui was om zichzelf te wassen en te verschonen nadat hij in zijn broek had geplast, besloot achter mij te zitten en de rest van de reis in mijn nek te ademen en zijn geur tot diep in mijn neusgaten te laten penetreren. Van slapen kon daarna niet meer gesproken worden.
Toen we deze lichtelijk helse rit overleefd hadden kwamen we aan in het prachtige Tofino, waar de eilandse cultuur weer snel duidelijk werd; na 5 minuten verdwaasd te zoeken naar een receptie, vroegen we een medewerkster of we ergens konden in checken. Deze antwoordde; 'Checking in? We are cleaning now, maybe after sometime' Sommige mensen vinden deze manier van leven vast heel ontspannend, zonder slaap vonden wij het ronduit irritant. Toen we 20 minuten later eindelijk ingechecked waren dan ook meteen naar onze kamer gegaan, douche genomen en in slaap gevallen. Na een dag lang te hebben geslapen, donderdag maar besloten sportief te doen en onze eerste surfles genomen, super tof! Ondanks dat we 3 uur lang zeewater hadden gehapt, viel de spierpijn vanochtend best wel mee. Dat zal morgen wel anders zijn, vandaag namelijk nog 3 uur gedaan en gezien er geen andere deelnemers waren zelfs een privéles gehad! Ik kan zowaar opstaan en zelfs draaien als een rasechte surfchick, mijn armen kan ik nu echter niet meer bewegen zonder in te krimpen van de pijn, heel benieuwd hoe ik morgen de dag door ga komen.. Gisteren ook ons eerste kampvuur gehad, die echter snel gedood werd door de regen. Maarrr dit weekend, onze laatste dagen, krijgen we (eindelijk) zon! Wat wel mooi uitkomt, gezien het stadje er tot nu toe alleen nog maar vrij treurig bij heeft gelegen.. Maandag trekken we door naar Duncan, waar we gaan WWOOFEN op een boerderij met paarden en een hondenkennel, maar waar we vooral in de tuin moeten werken.. Ja het is mij ook een raadsel. Maar we zullen zien! Voor nu, ga ik snel mijn bedje opzoeken zodat ik morgen weer fris en fruitig de plaatselijke markt en de pacific rim trail tegemoet kan en zeg ik tegen jullie fijne dag!
het is merk ik alweer schandalig lang geleden dat ik mijn laatste verhaal heb gepost, een maand zowaar. En dus werd het maar weer eens tijd. Gelukkig is mijn vernuftigheid een heel stuk groter dan mijn talent voor koken (ik heb van de week zowaar instant noodles die nog hard waren geserveerd terwijl ze overkookt smaakte...Ja zo erg dus) en hebben Manon en ik een schema bij gehouden met gebeurtenissen, dus kan ik jullie ALLES vertellen wat er de afgelopen maand is gebeurd. Yay me!
Nu zal ik jullie niet vervelen met alles wat er gebeurd is, want dan houdt niemand het lang vol gok ik. Plus dat jullie dan nooit meer mijn blogs willen lezen en ik voor de rest van het jaar voor Jan Doedel zit te typen. Ja, rest van het jaar trouwens. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, ik heb besloten voor een jaar hier te blijven. Sommige van jullie weten het misschien al, de meeste van jullie waarschijnlijk niet en daarom wil ik hier graag even mijn reden achter dit besluit uiteenzetten (wat een woordenschat hè). Ik zit hier inmiddels 2 maanden, wat origineel zou betekenen dat ik nog 2 maanden over had. Hierin zou ik dolgraag naar Toronto reizen met de trein (die door alle belangrijke steden van midden Canada gaat) en daar naar de Niagra falls gaan. Gezien mijn huidige financiele status (CRISIS! Ja ook hier) zou dit niet mogelijk zijn, dus zou ik moeten werken. Maarrrr ik heb nog maar 2 maanden en heb daar dus helemaal geen tijd voor (ivm de duur van de treinreis en de reis naar de falls). Vervolgens (na mijn hartaanval tijdens het bekijken van mijn banksaldo) ben ik heel lang gaan wikken en wegen, redenen waarom ik zou blijven afwegen tegen waarom ik terug zou gaan.. En nouja, dit kwam er dus uit. Het betekende echter wel dat ik de mensen met wie ik naar Sziget zou gaan teleur moest stellen, mijn moeder wederom aan het huilen maakte en jullie mij allemaal nog 6 maanden langer moeten missen, hiervoor (nogmaals)SORRY. Echter geeft het me wel heel veel rust en super veel toffe nieuwe reisplannen!
Beginnende met Vancouver Island! Vandaag (hier morgen pas) is namelijk onze laatste werkdag op Twin Oaks. Een heel raar idee om de plek, de mensen en de paarden waar je de afgelopen 2 maanden zo intensief mee hebt gewerkt achter je te laten. Ik ga het dan ook zeker missen supertidy Wendy, die de barn blinkend schoon wil hebben, maar thuis geen zin meer heeft om op te ruimen of te koken en als het even kan met ons naar een fastfoodrestaurant vlugt (als Trevor het maar niet weet) terwijl ze haar mening uiteenzet over buitenlanders, houseplanning en beleggen (rasechte amerikaan). Trevor, die het hele 'hi, how are you doing?' (wat men zegt als ze elkaar zien) niet helemaal goed heeft begrepen en het iedere keer zegt als tie je tegen komt, wat resulteert in het 7x per dag bevestigen dat het goed met je gaat (hij kan het niet helpen, hij is Iers). Met zijn grapjes, zijn paardenkennis (alhoewel hij na 20 jaar nog steeds geen enkele naam kent van de paarden hier) en zijn irritaties over alle vrouwen in zijn leven (hij heeft enkel dochters, is al 3x getrouwd geweest en werkt op een barn met enkel vrouwelijke klanten en vrouwelijke medewerkers). Kim de trainster, zelfs Lily het irritante, 12 jaar oude, verwende snertkind van Trevor en Wendy, die op het begin heel arrogant leek maar uiteindelijk gewoon sociaalincapabel bleek, waar ik nu zowaar een normaal gesprek mee kan voeren. De klanten, met name de vrouw van Oliver. De enige die verder kwam dan het enkel vragen hoe het met Olivia ging. Zij gaf me zelfs het grootste compliment ooit, namelijk dat ik haar geinspireerd had om met haar paard voor het eerst naar buiten te gaan, ze had het nog nooit zo gaaf gehad. En natuurlijk Olivia, die volgens iedereen helemaal is opgebloeid sinds ze door mij word gereden (I'm so flattered), die nu zelfs begint te hinniken als ze me ziet aankomen. Alhoewel ik niet helemaal zeker weet of dat nu is omdat ze honger heeft (zoals alle andere doen, hoogstwaarschijnlijk dus haha) of omdat ze echt blij is om me te zien..
Dingen die ik zeker niet ga missen, is onder andere een bezem. Na 4x per dag vegen, ben ik helemaal pro stofzuiger. De manier waarop de meeste mensen hier met hun paarden om gaan, namelijk er tegen praten alsof het een schattige baby is, maar als deze vervoert of bereden moet worden, meteen verdoofd worden of aan de ketting gelegd worden. En het feit dat alles wat je doet vrijwel nutteloos is omdat het hoe dan ook, whether it is a day, a week or a month, weer net zo vies, net zo vol of net zo door de war raakt als voor dat je het deed. Ach, men zegt dat je op je hoogtepunt moet stoppen en aangezien ik het hier best naar mijn zin heb en nog niet achterlijk doorgedraaid ben (geloof ik tenminste, alhoewel.. dat van een jaar blijven was wel een beetje radicaal..), lijkt me dit dus een mooi punt! Natuurlijk wordt het even slikken als we gaan, maar ik kan in ieder geval terug kijken op een mooie tijd en een geweldige eerste werk ervaring in Canada!
As for the coming travel plans; Na morgen (of voor jullie vandaag) gewerkt te hebben, gaan wij (dat wil zeggen Manon, ik geef enkel mentale steun, gezien ik het anders aan laat bakken oid) een afscheidstaart bakken. Die we maandag zullen geven, er stond ook op de planning om dan het prachtige Steveston te bekijken aangezien het de afgelopen weken nonstop strakblauw en zonnig is geweest, echter staat er uiteraard voor aankomende week slechts regen in de verwachting.. Wellicht blijven we dus gewoon een dagje thuis. Wel krijg ik maandag springles op Olivia van Trevor (jup, de man die het WK team van Canada heeft getrained), lucky me! So excited!!! Daar zullen jullie ook zeker een update van krijgen.Dan verlaten we dinsdag Richmond definitief en gaan weer terug naar het oude vertrouwde Vancouver, hier blijven we nog 2 dagen, zodat we nog rustig afscheid kunnen nemen van deze wereldstad. Vervolgens zullen we donderdag vertrekken naar Victoria (Vancouver Island!!), waar we de volgende dag gaan meeten met onze nederlandse travelbuddy Michel en zijn homeboys. Het is de bedoeling dan met zijn 6en te gaan whalewatchen en 's avonds naar het gratis muziekfestival te gaan. Hoe ver we komen is nog maar de vraag. Daannnn vervolgen we onze weg naar Tofino, de surfstad van Canada, waar dan ook logischerwijs niks anders gedaan kan worden dan een surfcursus! Dit wordt dus heel veel zonnebrand kopen en flinke evenwichtsoefeningen doen als voorbereiding, want met mijn huidige supersize me denk ik niet dat ik het lang staand volhoud.. vervolgens willen we gaan WWOOFEN op het eiland maar dat is allemaal nog een beetje grijs..
Zo nu we ruwweg een uurtje verder zijn, lijkt me het beste dit reisverhaal af te sluiten met wat kleine anekdotes van de afgelopen maand. Als je liever de meer uitgebreide versie wil hebben, schroom je niet om me te mailen, want alhoewel het wel even op zich kan laten wachten (kan nooit langer dan antwoord van Claudia, onze relatie staat nu al zo’n 2 maanden droog), zal ik zeker antwoorden!
Ja Manon en ik zijn de afgelopen maand heel wat ervaringen rijker geworden, niet alleen hebben we het ‘oh zo machtige’ Canucks team wederom zien verliezen (en dus uit de Stanley cup rondes gesodemieterd zien worden), we hebben ons eerste Canadese bioscoopbezoek gehad, MAN wat een luxe! Je kan de stoelen hier zowaar naar achter buigen en dit ZONDER dat je achterbuurman met zijn knieën in zijn nek zit en je voor de rest van de film vuile blikken geeft. We hebben voor het eerst meer dan 2 dagen achter elkaar zon gehad, hebben dan ook liggen tannen in de wei, tannen op het strand (on our days off) en uiteraard lekker tannen tijdens het poepscheppen. Hebben zelfs al gezwommen, alhoewel mijn tenen er letterlijk afvroren (ik zou zweren dat ik ze langzaam zwart zag worden) is het ons zelfs nog gelukt alle zweden en Michel er in te krijgen (ook al waren de meeste er na 2 minuten al uit). Ook weten we nu wat echt nutteloze klusjes zijn. Er zijn dagen geweest waar we de voorkant van de stallen moesten schoonmaken, we hebben uren gras geharkt door een fout van de (heel erg creepy) tuinman en alhoewel we het zolang mogelijk probeerde uit te stellen, konden we er na 2 weken echt niet meer om heen en zijn we begonnen aan de stalramen. Alhoewel we dit na deze laatste opmerking misschien niet helemaal klinken zijn we ook nog eens heel verantwoordelijk geworden want we hebben zowaar een weekend lang de barn gerunt (jaja, doen we even). We zijn 2 favorieten tentjes rijker weinig verassend zijn dit natuurlijk 2 eettentjes, maar niet zomaar, neen neen, eentje waar er verse (ja waar je bij staat) donuts worden gemaakt en eentje met de aller maar dan ook echt allerbeste burrito’s (Lucia, als het kon had ik er eentje via de post opgestuurd, maar ik ben bang dat tie dan niet meer zo lekker smaakt..). Last but not least zijn we alweer 2 paychecks verder, zijn we er achter gekomen dat Vancouver toch best wel duur is (zitten inmiddels al aan 3 drankrekeningen van 80$) en moet je kool niet in de vriezer doen.
Lieve luitjes, ik ga onder de lakens, ik zou namelijk graag mijn laatste werkdag fris en fruitig doorbrengen. En om het maar origineel te houden; BEDANKT VOOR DE REACTIES! KEEP THEM COMING :D
Rijdend Richmond? Ja voor degene die het nog niet weten, ik heb nu officieel een paard toegewezen gekregen! Sorry trouwe volgers, ik wilde eigenlijk de première geven aan mijn bloglezers, maar ik kon het toch niet laten om de foto op facebook te plotten. Ik heb het nog enkele dagen uit weten te stellen, want Kirsten kwam zowaar de dag nadat ik in mijn vorige verhaal nog zo had lopen complainen over het feit dat ik niet mocht rijden me vragen of ik Olivia wilde doen. Er zijn dus al 8 dagen over heen gegaan (en enkele foto’s die zowaar nog lelijker waren dan huidige op facebook, maar geen zorgen als het dadelijk lekkerder weer is zal ik Manon verplichten leukere te nemen, zonder flits. Oh en met een passende cap. En laarzen als het even kan.) en ik ben er inmiddels achter dat deze pretend-to-be oude knol, jawel ze steunt en puft en hinkt heel wat af het eerste kwartier, een waar dressuurpaard is. Ik vlieg er dus heel wat galopwissels af en traver alsof het niks is.
Maar ik zal de paardentermen achterwege laten, voordat de lezers die paarden liever terug zien in de vorm van boterhambeleg dan als entertainment afhaken, ik houd mijn publiek graag breed. We zijn inmiddels al aan onze 3e werkweek begonnen en zijn al zo’n 5 weken in Canada. Aan de ene kant heb ik het gevoel hier al veel langer te zitten en lijkt Nederland mijlenver (alhoewel 8000 km natuurlijk best wel een eindje is), maar aan de andere kant lijkt het veel te kort, er is namelijk al een kwart van mijn reis voorbij. Als ik berichten krijg over vluchten boeken voor Sziget en introductiebrieven van de Uni krijg ik het Spaans benauwd. Ik wil nog helemaal niet nadenken over terugkomen, maar ik neem aan dat ik daar maar gewoon uit moet opmaken dat ik het onwijs naar mijn zin heb. En dat terwijl ik 10 uur per dag poop sta te scoopen. Best knap. Wacht maar tot ik dalijk echt aan het reizen ben, dan moeten jullie me persoonlijk komen verdoven en ophalen als jullie me ooit nog terug willen.
Terug naar de orde van de dag, voordat jullie allemaal direct op het vliegtuig stappen, hoewel dat best gezellig zou zijn, ruimte genoeg in ons enorme appartement. Juist, orde van de dag dus. Een klein overzichtje dan maar?
Dinsdag 10 april, de laatste dag van ons lange weekend, wat ik nu best wel zou kunnen gebruiken, hebben we (hoe verassend!) eigenlijk niks gedaan. Alhoewel, het was Kirsten, het meisje dat hier voor ons woonde en werkte, zo gek als een deur echt een geweldig kind, haar eenerlaatste dag en dus heeft ze alle goede kanten van Richmond/Steveston laten zien. Nu zijn deze stadjes niet zo heel groot, dus kwam het eigenlijk neer op hardlopen door het park en ijs halen. Het ijs was echter wel onwijs goed. Oh ja en ik heb Olivia voor het eerst gereden. Zie je, zo lui zijn we nou ook weer niet.
Woensdag was Kirsten haar afscheidsfeest en dus zijn we naar de pub gegaan. Hier kwamen we voor het eerst in contact met beer battered pickles. Een waar feest. Nog veel lekkerder als men wat alcohol in het bloed heeft. Helaas heb ik dat niet kunnen ervaren, de baas was namelijk ook aanwezig. En enkele van de klanten die we meteen beter hebben leren kennen, super handig! Jammer (kwam ik gisteren achter) dat deze (degene die we nu WEL kennen) bijna alle weg gaan per 1 mei. Dit omdat hun trainer weg gaat. Ook hebben we voor het eerst serieus naar een Canucks game gekeken. Deze trots van Vancouver, de talenten van Canada, de nummer 1 in de ranglijst, verloren van de nummer 8. Zo teleurstellend als de uitslag van de wedstrijd, was het tijdstip van vertrek. De meeste klanten (allen 50+ dus op zich niet heel verwonderlijk) waren om 8 uur vertrokken en wij, het handjevol overgebleven partypeople, waren om kwart over 9 thuis. Wel heb ik erg lekker geslapen.
Donderdag was onze eerste dag echt alleen in het appartement. Deze werd luid ingeleid door het hypergevoelige brandalarm toen Manon vegaburgers probeerde te bakken en had als gevolg dat chef de cuisine als een kind dat net 6 kilo snoep als lunch had gegeten door het huis rende om ramen en deuren open te doen en ondergetekende als een ramdebiel met een handdoek op een kruk voor het alarm ging waaien. Als het tweede brandalarm afgaat wordt zonder beding namelijk de brandweer gealarmeerd en alhoewel we dan wel eindelijk een keer hotte mannen op de stoep hebben staan (de enige mannen die hier rondlopen zijn onze baas van 60+ en een homofiele ruiter), draaien we wel op voor de onkosten. And as we were still poor backpackers, was het dus wapperen geblazen. Om daarna zelfvoldaan in slaap te vallen.
Vrijdag was de tweede Canucks game en deze besloten we goed voorbereid in te gaan, dus ploften we na werk met een afbakpizza (ik zeg vaak dat iets naar karton smaakt, maar de afbakpizza’s in Canada smaken dus echt zo), diet coke met ijsklontjes en bak ben&jerry’s op de bank voor de tv. Onze ijshockey kennis steeg met de minuut, het geloof dat de Canucks gingen winnen echter niet. Ze verloren wederom, de bak ben&jerry’s bleef helaas het hoogtepunt van de avond.
Zaterdag heb ik voor het eerst het baasje van Olivia ontmoet, ze is mij inmiddels waarschijnlijk weer vergeten, ze heeft namelijk al een tijd last van Alzheimer. Maar komt knap genoeg toch elk weekend haar paard rijden, het is mooi om te zien hoe ze daar in op leeft. Aan mij de taak om Olivia rustig te houden door haar gedurende de week te rijden, haar klaar te hebben als Ali tijdens het weekend komt en een oogje in het zeil te houden. Een soort 65+ babysitter dus, ja je maakt nog eens wat mee zo aan de andere kant van de wereld. Gelukkig is ze een onwijs lieve vrouw dus is het helemaal geen probleem. En het is gewoon tijdens werktijd dus krijg ik er nog voor betaald ook. Winwinsituatie zou ik zeggen. Ook heb ik mijn MP3 speler die ik al enkele dagen kwijt was terug gevonden zaterdag, hij lag op de bodem van de wastrommel. Gek genoeg werkte hij niet meer, zelfs na mijn verwoekerde föhn, op de verwarming leg en in de zon drogende pogingen wilde hij niet meer starten. Mijn oortjes doen het overigens nog wel, maar deze zijn ook in de droger mee gegaan dus misschien dat ik mijn MP3 daar ergens deze week ook maar even in stop.
Zondagavond hadden we eindelijk weekend en dit moest natuurlijk gevierd worden dus gingen we weer richting kroeg. We wilden op tijd gaan zodat we daar the game konden kijken, echter raakte we verdwaald en kwamen we pas eind 2e helft binnen vallen. Gelukkig heeft ijshockey 3 helften (zie je wel, ik klink al als een echte prof) en dus konden we nog even vol mee schreeuwen en juichen. Alhoewel er weinig te juichen viel, want de Canucks verloren wederom.
Maandag was Manon jarig en dat moest natuurlijk gevierd worden met een weekendje weg. Er moest echter wel eerst uitgeslapen worden en dus vertrokken we rond 3en richting Vancouver met het bericht een weekend te gaan feesten. ‘And what will you do about Coca-Cola kid here?’ Zei onze liefhebbende baas terwijl hij naar mij knikte. Sinds maandag ga ik door het leven als Coca-Cola kid. Maargoed. In Vancouver een kamer in het hostel gehuurd, inkopen gedaan, het lekkerste ijs ooit gegeten; een soort home-made ben&jerry’s waar je zelf ijssmaak kiest en dan wat je er in wilt, koekdeeg, fruit, brownie, cocos, you name it en uiteindelijk de kroeg ingedoken. Hier ge-meet met Oliver een oude vriend van Kirsten. Een sportvechter, zwaar gespierd, indrukwekkend kwam hij echter niet over, hij kwam namelijk niet verder dan Manon haar schouder in lengte.
Dinsdag Downtown onze eerste paycheck laten cashen en op zoek gegaan naar Vans maar geëindigd in heel veel restaurantjes en met een jurkje voor Manon. Tsjah, als je geld hebt moet je het natuurlijk wel laten rollen. Daarna terug naar Richmond gekeerd en hier een drankje gedaan met collega’s Cat en Dayna.
Inmiddels al weer 2 dagen aan het werk, wat wel een stuk gemakkelijker gaat nu ik weer muziek in mijn oren heb. Zeker nu ik met Manon der muziek (bij gebrek aan mijn eigen) steevast elke morgen begin met Let’s work van Mick Jagger lijken de drollen bijna vanzelf in de kruiwagen te vliegen. Ook hebben de Canucks maandag voor het eerst gewonnen! Helaas heb ik dit gemist omdat ik al om 6 uur in mijn bed lag, gebroken van het weekend. Maar toch zit de toekomst er rooskleurig uit, op het weer na dan, gezien het hier al sinds 6 uur met bakken naar beneden komt. Maar ach, iedereen weet na regen komt.. jawel eerst heel veel meer regen en dan uiteindelijk een beetje zonneschijn. Overigens veranderd het weer hier letterlijk om het uur dus hou ik goede moed.
Lieve lezers, gezien het hier 10 uur ’s avonds is en er morgen weer om half 7 hongerige worsten op me staan te wachten ga ik afsluiten voor nu. Superleuk om jullie reacties weer te lezen! En welkom Karin!
Liefs,
Freya
Ps. Ik ga deze week ECHT mijn best doen de foto's er op te zetten. Promise!
Hi there! Long time no speak en dus wordt het weer eens tijd voor een nieuw verhaal! Ik zal het dit keer in het Nederlands doen zodat Angela het gewoon kan lezen en Steve aan zijn nederlandse vertalingskills kan werken en Claudia al mijn leuke grappen en originele woordspellingen stuk voor stuk aan Dan mag gaan uitleggen, omdat ik stiekem van binnen een heel gemeen mens ben en er van geniet te weten dat ze zoveel moeite moet doen en omdat ik geloof dat dit stukje extra aandacht bevorderend kan zijn voor hun relatie. Nee hoor Clausie ;) Bemoeien met relaties zit overigens denk ik in de familie, want ik heb een niet nader te noemen klein zusje in het diepste geheim een foto gestuurd waarover ik van allerlei mensen opeens commentaar krijg, thanks Luus! Ik ga er maar gewoon van uit dat je hem overal laat zien omdat je zo trots op me bent en me zo mist! En nee mannen, dit is geen naakt of bikini foto, dus jullie hoeven er niet nader om te vragen.
Ik typ op het moment vanuit mijn superdeluxe apartement in Richmond want, voor degene die geen facebook hebben of de afgelopen 14 dagen onder een steen hebben geleefd, we got the job!! En niet zo maar 1, neen neen, wel als stalslaaf, ofwel stable hand op de superdeluxe springstal Spring Oaks te Richmond. Dit is dan ook voornamelijk wat we de afgelopen week hebben gedaan, poop scoopin'. En wel van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. De eerste week woonde we nog in het hostel. Dit zorgde voor de nodige irritaties. Niet alleen moesten we al om half 6 opstaan om om half 8 op werk te zijn (wassen, omkleden, ontbijten, naar het station lopen, skytrain, bus, opgehaald worden) ook moesten we na 8 uur tussen de paardenstront doorgebracht te hebben in diezelfde skytrain, overvolle bus en stad terug naar het hostel. Het feit dat mensen voor opzij gaan vanwege je odeur is best handig en leuk, de blikken die ze naar je werpen echter niet. Voornamelijk op Davie's street, de gaystreet van Vancouver, of liever gezegd van Canada (inclusief roze prullenbakken, bankjes en bushokjes), waar de jongens altijd al beter gekleed gingen dan ik, voelde ik me erg onvrouwelijk. Daarbij kwam ook het feit dat we na een volle werkdag onwijs moe waren, supergelukkig met een douche en het al heel wat was als we nog energie hadden om te koken. We zaten dus niet echt te wachten op een nieuwe super enthousiaste roommate die alles over ons wil horen en weten en super graag haar verhaal wilde vertellen. Die kwamen er natuurlijk wel en wel elke dag. En omdat we toch het onbijt (HET pluspunt van het hostel) misste elke ochtend (het was van 08.15 tot 09.15) sprongen we een gat in de lucht toen onze nieuwe baas Wendy ons vertelde dat we in het apartement konden trekken boven de stallen.
En daar lig ik dus nu, op mijn tweepersoons(!!)bed met 3(!!!!)matrassen op mijn eigen(!!!!) kamer in het huisje met keuken (MET KOOKEILAND) en woonkamer (EN WERKENDE TV!) en uitzicht op de stallen, landen en besneeuwde (!!) bergen. Het is wel ok. Ohja en het beste komt nog; WE HOEVEN ER NIET VOOR TE BETALEN! Echter moeten we wel nu elke ochtend (als we werken) voeren om half 7 (so much for the sleep in) en elke avond om 6 uur en 9 uur de paarden checken, maar dat kunnen we wel handelen lijkt me. Op het moment hebben we net onze eerste 4 (normaal 2) dagen vrij. Welverdiend want sinds maandag, onze tryout dag waarna al snel duidelijk werd dat we waren aangenomen, hebben we elke dag van 07.30 tot 16.30 gewerkt (soms wat later, soms wat vroeger) met een uur lunchpauze tussendoor. Het werk zelf is eigenlijk heel makkelijk, maar vooral fysiek. Eerst worden alle paarden buiten gezet, maar gezien dit hele dure luxe springpaarden zijn kan dit natuurlijk niet met zijn alle tegelijk, maar moet dit 1 voor 1 gebeuren. Daarna worden alle stallen uitgemest (van de 30/40 paarden en enkele ponies) maar ook dit neemt enige tijd in beslag, want drollen mogen niet meer gezien worden de klanten betalen immers heel veel geld, maar men mag uiteraard ook niet te veel strooisel er uit halen want dat is zonde. Vooral de ponies genieten er van als we hun stal doen, zij zijn namelijk van het therapieprogramma en gaan 's ochtends niet naar buiten dus kunnen elke dag witnessen hoe wij hun zooi opruimen. En als ware duiveltjes presteren ze het altijd op het moment dat je hun stal net helemaal schoon hebt, ergens nog wat verborgen etensresten te verteren en met een gelukzalige uitdrukking nog een extra hoop voor je produceren, waardoor je weer een extra kwartier bezig bent. Sommige gaan zo ver dat als je al in de naburige stal bent je ze hun waterslangen open hoort gooien en ze een ware waterval produceren, maar hiervan doe ik vaak alsof ik dit even heb gemist en ga gewoon door met de volgende stallen.
Na de stallen wacht de klusjeslijst met allerlei kleine onderhoudsklusjes zoals putjes uitscheppen (ja, nu kunnen jullie je onze eindgeur waarschijnlijk veel beter voor de geest halen) en paddocks opruimen of de arena's wateren. Daarna is het tijd om lunch te voeren, zelf lunch te houden voor een uur en dan begint de middagshift. Dit betekent 2nd muck (drollen scheppen van de paarden die met lunch binnen zijn geweest) en dan klusjes lijst tot een uur of 3 en dan voeren (hay en grain), paarden binnenhalen en daarna vegen en blazen. Ze hebben hier namelijk een bladblazer. Superstoer. Ook superonhandig, want dat ding weegt 10000+ kilo en blaast alles maar een beetje elke kant op, maar dat kan natuurlijk ook aan mijn hand-oog coordinatie liggen. Het ziet er in ieder geval wel netjes uit aan het eind. Wat maar goed is ook, want behalve dat onze bazin super aardig is, heel zorgzaam en superbehulpzaam is ze ook een beetje een controle-freak en supertidy. Alles moet dus mega schoon zijn, want dat staat netjes en daar betalen de klanten tenslotte voor. En je weet het klant is koning. Ik vraag me overigens nog steeds af wat daar het engelse spreekwoord voor is, ik heb namelijk al tal van keren de zin willen gebruiken vorige week maar kon er steeds maar niet op komen. De afgelopen 5 werkdagen heb ik vooral de lunch erg leren te waarderen en mijn bed. Vrijdagavond was onze eerste vrije avond en die hebben we doorgebracht met onze zweedse vrinden in hun nieuwe apartement. Elke keer als ik hieraan terug denk, praise ik de lord voor ons apartement, zij moeten het namelijk doen met gevonden en gekochten (maar gezien ze luie arme sloebers zijn vooral gevonden) spullen aangezien hun apartement zonder meubels kwam. Ze slapen elk op de grond op een matras (waarvan 1tje op een kindermatras, maar die is zelf ook niet spectaculair lang dus dat maakt niet zoveel uit), zonder kussen, zonder deken. We besloten voor hun een taart te bakken, maar in de keuken ontbrak behalve een handmixer, ook een taartvorm, een mixschaal en een behoorlijk mes. Ook hebben ze geen internet en geen beltegoed en zijn ze te lui om dit te kopen dus praktisch onbereikbaar. Wel hebben ze overal bordjes met eten staan. Ik heb zo'n vermoeden dat ze binnenkort ook huisdieren hebben, maar dan vooral in de kleine, zwarte, schalige, enige-dieren-die-kern-oorlog-kunnen-overleven (ja teveel fairly odd parents gekeken, WERELDOVERHEERSING), waar-je-op-trapt-en-er-6-nieuwe-voor-komen variant. Voor degene die aan deze 5 hints niet genoeg had, ik doelde dus op kakkerlakken. Maar verder hebben ze wel een bad. But then again die hebben wij ook.
Zaterdag hebben we enorm genoten van het gratis ontbijt net als zondag. Beide dagen heb ik me enorm uitgebuit wat te zien was aan de blikken in de rest van de eetzaal, waar iedereen het idee kreeg alsof ik me voor een worstelmatch aan het voorbereiden was. Maar dit mocht ook wel, want zondag was namelijk onze laatste dag, na het onbijt hebben we onze backpacks ingepakt, dit paste uiteraard niet dus heb ik mijn toilettas en 4 andere additionele tassen los mee moeten nemen en zijn we richting richmond vertrokken (voor foto zie facebook). Hier werden van de skytrain opgepikt door Wendy die ons naar het apartement bracht waar we konden unpacken. Hierna zijn we even bij Trevor (haar man) gaan kijken die les aan het geven was, heel indrukwekkend, want Trevor heeft namelijk het Canadese wereldkampioenschapteam getrained. Een ervaren man dus. We hebben hier zelf nog niet mogen rijden, omdat het voornamelijk eigen paarden zijn, maar toen ik bij Trevor aan gaf het rijden wel te missen zei hij dat hij zou proberen iets voor me te regelen dus ik ben benieuwd! Daarna heeft Wendy ons naar de supermarkt gebracht om eten in te slaan. Zo verbaast als we waren over de grootte van de supermarkt en het feit dat er een heus café in aanwezig was, waren we ook van het bedrag dat de cashière noemde toen we gingen afrekenen. Na gewend te zijn aan boodschappen te doen per dag kwam het bedrag van 100$ toch wel even als een schok. Gelukkig had ik gepint en kwamen we net aan uit, alhoewel ik wel mijn tandpasta achter moest laten. Bij thuiskomst vrijwel direct het bed ingedoken, want we hadden nog wat slaap in te halen van het weekend. Dit werd vanochtend wel vrij duidelijk toen we pas 13 uur later wakker werden. Heerlijk, zo'n tweepersoonsbed.
Vandaag zijn we naar Grouse mountain gegaan, aanvankelijk om te gaan skieen, echter toen we eenmaal op de top waren, alles uitgezocht waren, klaar waren met lunchen en zonnebaden (echt nog even en jullie herkennen me niet meer zo bruin ben ik al) hadden we niet echt zin meer om te gaan skieen (aangezien Manon het nog nooit gedaan heeft) en dus hebben we snowshoes gehuurd. Erg amuserend, vooral Manon die het erg warm had en haar ene binding het na 5 meter al begaf. Ik heb nog nooit iemand een berg zo snel op zien lopen om er vervolgens weer zo snel mogelijk weer van af te willen. Uiteraard heb ik van dit moment goed gebruik gemaakt en ze heeft ingestemt er nog een keer heen te gaan en dat maal wel te gaan skieen. Die bindingen, heb ik haar weten te overtuigen, zijn namelijk wel stevig. Het uitzicht van Grouse mountain was overigens wel super gaaf, omdat je niet alleen over ski hellingen uit kijkt maar ook gewoon de stad aan de voet van de berg kan zien liggen, amazing!
Morgen zijn we van plan met Wendy in het naaste dorpje Steveston (?) te gaan kijken en naar Granville Island te gaan en dan vanaf dinsdag weer aan de bak! 5 dagen lang, wat betekent dat we het weekend ook moeten werken, maar dan zijn we maandag en dinsdag vrij, wat heel positief is want maandag is Manon JARIG!! Yay. Dus luitjes, ga ik jullie nu verlaten, gezien ik al zo'n 2 uur aan dit blog heb zitten typen en het tijd is om mijn bed te gaan gebruiken waarvoor het gemaakt is! Foto's overigens, heb ik proberen te maken met mijn nieuwe (ja je zult het niet geloven) camera, maar dit is nog geen succes gebleken. De meeste staan dus op mijn mobiel en hier heb ik, er uiteraard van uitgaande dat mijn camera zich gewoon zou gedragen als een camera in plaats van een opstandige puber, geen kabeltje van meegenomen. Dus zijn deze wel sporadisch op facebook te vinden, maar zal ik ze voornamelijk thuis op de computer zetten. Voor nu moet ik dus even doen met de foto's van Manon en die zal ik proberen zo snel mogelijk hier te posten. Zoals jullie misschien niet van mij zullen verwachten (ofwel natuurlijk Dêh.) heb ik natuurlijk weer geen flauw idee hoe dit moet dus dit kan nog wel even duren..
Als laatste wil ik jullie allemaal graag de hartelijke groetjes van Anita doen, want dit heeft ze me gevraagd. Aniet, je bent een topper!
Lieve hollanders, of Canadezen, blijf vooral reageren, mailen, smsen en whatsappen, want zo weet ik dat jullie me nog niet vergeten zijn!
Today I’ll write my blog in English, for you Steve, so that you can now read one of my blogs and it will actually make sense ;) so cool that you read my blogs! And for Angelique so that she does not have to translate it for you. And for all you folks back home, so you can practise your English. And for me, so that I don’t look like a total retard by typing a story through a mix of both Dutch and English. Well, that should be enough reasons, so English it is.
Last time I wrote was 5 days ago. Time flies when you’re having fun. I am already considering of staying longer than the planned four months. Yes guys you can get angry with me now, because this sort of crazy ideas should be handled from the very beginning I know. So let out your anger and frustration, but please do watch your language, little children might be reading this as well.
The bulletpoints are already starting to irritate me, so I will just stick to paragraphs this time (sorry bulletpoint lovers). I am also typing this in Word now, to make sure I will not by accident delete this kick ass story. See, I have already learned so much, in only two weeks. You guys should be really proud of me. I am. Okay enough bullshit, I’ll go on to the realdeal now. We actually did some really good sight seeing this week. On wednesday we went to Capilano suspension bridge. Which is in North Vancouver, or West or somewhere in another part of Vancouver. And as Vancouver is really big, we went there by bike. Awesome. Especially the helmets which are obliged here. Men did we look like a bunch of retards. At least we had racing bikes which made us look a little bit cooler. So we cycled all the way up the bridge out of downtown, which is a really big and high and steep bridge. Amazing view, very heavy panting. Then we cycled down, which was kind a scary but we had helmets so there was nothing to worry about. And then we cycled all the way up this hill/mountain/whatever to get to the suspension bridge. Which was really beautiful, for the people who don’t know what this is, it is the kind of bridge on which Indiana Jones and all his heroic look-a-likes get from one side of a dangerously high cliff to the other side, by running and climbing as the wooden parts break and they nearly fall and die. Unfortunately the Capilano bridge was made from steel, so it was not as adventurous. I tried making it more fun by jumping instead of walking, but I got told off by one of the guards. On the other side there was a national park where you could walk in the trees, these trees were really high so the view was sort of blocked everywhere, but it was good to experience the Tarzan and Jane feeling, I now know why I don’t live in a tree.
Thursday was a lazy day. Of course it was raining, so we decided to stay inside. However, Manon and I had come to the conclusion that we did not want to end up as fatties, so we went out anyway and bought ourselves a huge bag of fruit. We were supposed to make it into a fruit salad but then again it was raining and a lazy day so we just went back to bed.
Having bought the fruit, we went all healthy and actually went for a run on Friday. It costs us two days of muscle pain, but at least we felt better about ourselves and we now had a reason to buy chocolate bars. However we forgot to take them with us from the public kitchen and as our taste of chocolate is really good, they were never seen again. We also went to the watching tower on Friday which was really beautiful. The Scandinavians might be really slow, but they sure do have a good taste and know where to find best places (it was their idea to go to the tower by night as well and to go to suspension bridge). As I type this I realize that as this story is not in Dutch they can read it as well, probably they will not take the effort to read as far as this, but if one of you guys does; we love you dear Swedish meatballs, even though you are really slow and very bad at deciding. ?
Friday evening we went to the pirate bar with the Dutch and some Swedes. They had really nice beer, so it seemed. My coke was really tasteful.. I got an instant refill as soon as I took my last zip. I think the waitress felt sorry for me, being under aged and all. Or she was just hoping for a big tip. Probably the tip.
I ate some really nasty Thaifood on Saturday. Another thing I learned, Canadians are no vegetarians. And if they are, they must look like rabbits as veggie stands for a lot of lettuce and nothing else here. The weather was really nice this weekend though, our first beams of sunlight. We discovered the rooftopratio, perfect place to get a tan on, I am nearly a real ass nigga now. And last but not least, Sunday! Sunday was sunny as a Sunday must be. Did some more tanning, even though our Australian roommate laughed her head off when she saw us, as it still is only 10C.. And I went running with the Swedish guys, which was good even though I got my ass kicked in a running match and that I can not laugh (we did sit ups too)or walk or stand up right now without feeling like a grandma who just fell down the stairs. But I’ll manage, by the end of the week I’ll be a super athlete. Or so I keep on dreaming.
Oh and I nearly forgot the saddest day of all; today. Leaving day, we had to say bye to our Dutch travelbuddy who is going to work on a ranch (jealous..), where I hope they will still hire him because he overslept this morning - due to our kickass goodbye party yesterday – and so he missed his ride haha. And say bye to our Australian roommate who is going to work at Lake Louise. They will be severely missed (I don’t even think this is a real English phrase anyway..) but we will sure keep in touch!
Well guys, I hope this will keep you satisfied for a while. Because upcoming week I haven’t planned any adventures. By the end of the week we have to call the lady of the stable though, so I’ll let you know when we know whether we got the job or not! Which I hope we will, because I just found out that it is a show-jumping stable, super awesome!
Oh and one more thing to make u guys jealous, my list of spotted animals in the wild;
Nu een langer verhaal met hopelijk wat meer degelijke inhoud! Ik doe hard mijn best me te concentreren, op dit awesome verhaal dat ik ga typen, het gaat alleen een beetje moeilijk omdat ik op het moment op een kamer zit waar een heftige man/vrouw discussie gaande is en de vrouwen kunnen wat feedback gebruiken. Als ik iets raars typ, daarom dus. Vergeef me.
Ten eerste wil ik zeggen dat mijn reismaatjes super tof zijn! En vooral jij Michel, want ik heb beloofd heel veel lieve dingen over je te zeggen en ik weet dat je dit nu gaat lezen om het te checken. Nu ik hier officieel 6 dagen ben geweest, ben ik er achter gekomen dat Canada makkelijk samen te vatten is een paar bulletpoints, cause men do the Canadians love bulletpoints. Mijn resume staat dan ook helemaal vol met bulletpoints. Daarom hebben Manon en ik waarschijnlijk nu al bijna een baan bij een stal!! WHOEHOE. Bulletpoints you gooo! Anyway i'll come back to the job later. Canada dus.
Super mooi. Waar je dan ook loopt, zelfs midden in een mega stad, overal natuur en altijd een uitzicht op een besneeuwde berg. Wauw.
Mensen zijn super behulpzaam, en grappig en aardig. 'OMG, I am having such a jealous hairmoment right now' aldus de medewerkster van Sears.
Mini Amerika, maar dan degelijker. Niet extreem, maar wel compleet met SUV's, fat food en alles in enorme maten.
Serveersters zijn bijna naakt en gooien zichzelf bijna op je. Guys eat your heart out.
Onhandig, bij geen 1 zonnenbrillenpaal is een spiegel.
Achterbaks, overal komt achteraf tax bij, stelletje bastards. Superdeal 2 donuts voor 1 dollar, bijde kassa; that will be 1,34 please. (?!) Diezelfde serveerster zijn eigenlijk in oorlog om fooi, als je niks geeft ben je opeens hun ergste vijand en schoppen ze je bijna zelf het restaurant uit.
Maar verder is het heel gezellig :) That was fun wasn't it, the bulletpoints? Ik zal jullie een favour doen, omdat ik in zo'n goeie mood ben en omdat jullie gisteren allemaal zwaar teleurgesteld zijn en allemaal op het randje van afhaken staan, geef ik jullie tadaadadadaaa the last few days in bulletpoints!! LUCKY YOU GUYS!! Duss...
Donderdag, voor het eerst sinds aankomst ZONNENSCHIJN. Zijn naar SWAP office geweest voor een leerzame, leuke en vooral veelste langdurende (2 uur) en saaie voorlichting over alles wat men die in Canada komt werken moet weken. Na bijna geroosterd en verblind te zijn door de zon, mochten we eindelijk naar buiten. Toen begon het te regenen. Uiteraard.
Vrijdag, hebben we onze eerste Canadese bankrekening geopenend, ik heb me lange tijd niet zo volwassen gevoeld. En een Canadese simkaart gekocht, super handig. Alleen niet voor jullie, ik ben namelijk nog steeds mijn eerste smsje naar Nederland aan het sturen.. Ohja en we zijn naar het strand geweest 's avonds met onze nieuwe buren, omdat het zo lekker warm was (NOT) namelijk 6 hele graden. Ze kunnen het niet helpen, ze zijn Scandanavisch.
Zaterdag, St Patties day! Hurray! Een speciale groene outfit gekocht, wat geloof me veel makkelijker klinkt dat het was. Alles was namelijk of te lelijk of te duur. Uiteindelijk slaagde we op de bovenste verdieping (koopjesafdeling) van een enorm warenhuis, waar geen spiegels waren, omdat alle kleding zo lelijk was. Onze kleding was ook best lelijk, maar er waren geen spiegels om het te zien dus hebben we het toch gekocht want het was backpackbudgetproof. We zijn al bijna backpackpro's. Anywaysss overdag zijn we gaan wandelen door Stanley park met onze freezeproof , natuurliefhebbende Scandinavische vrinden. Heel fijn, heel koud. Met name toen we een zeearend zagen, supermooi overigens, en toen ze wilde wachten tot die weg vloog. Dit deed de arend uiteraard niet. Toen hij na anderhalf uur staren vooroverboog in de start positie, hielden we alle onze adem in. Hij boog echter terug en liet een witte flats in plaats van weg te vliegen. Ik heb nog nooit een arend zien lachen, maar ik zou toch zweren dat ik een glimlach zag verschijnen op zijn bek. Na nog een half uur wachten waren zelfs de Zweden overtuigd dat hij niet ging vliegen en liepen we verder. Na nog geen 200m had de arend ons al ingehaald, en ja zijn glimlach was nu van oor tot oor. Het plan was 's avonds naar een ierse kroeg te gaan, de rijen waren echter immens en dus eindigde we in een taco restaurant. Ik weet dat het moeilijk te geloven valt, maar dit was echt leuker dat het klinkt. Rond een uur of half 3 hostelwaarts gelopen (want alles gaat hier om 3 uur dicht.. niet heel gek want alle Canadezen waren al om 10 uur totally wasted), onderweg zo'n 5x gestopt bij straatbandjes. De Zweden zijn ook muziekliefhebbers. Ik was zo blij toen ik eindelijk mijn warme fluffy pyjamabroek en skisokken aan kon doen.. Omdat het nog zo vroeg was besloten we nog een film te kijken, the girl with the dragon tattoo bleek echter niet een echt geschikte keuze voor half 4 snachts, na een half uur lag iedereen te tukken.
Zondag, de eerste uitslaapdag in Canada. Dit ging wel ten koste van het gratis ontbijt (geen verse bagels :(! too bad..), maar dat hebben we goed gemaakt met een verse zelfgemaakte pasta. Dit was namelijk ook balansdag. En blogdag, alleen heb ik dat nogal verpest.. Maar goed daar zal ik niet nogmaals over uitwijden, lees gerust het vorige verhaal nog een keer als je toch behoefte hebt aan nog een excuses.
Maandag, solliciteren! Alhoewel ik er weinig van verwachte hebben we zowel labourpool gemaild als een joboffer waar ze 2 stablehands zochten met rijbewijs en gezien Manon en ik beide paardrijden en ik ervaring heb met op manege werken en zij een rijbewijs, vonden we onszelf het perfecte koppel. Dit kwam blijkbaar goed over, want we hebben net een email gehad dat de eigenaresse erg geinterreseerd is om ons te hebben werken! Ze echter nu nog op vakantie, dus we horen eind deze maand meer! SPANNEND!! Om dit te vieren gaan we even pubcrawlen vandaag, dus ik ga los op de appelsap.
Spreek jullie lateerrrr! Als je dit nu leest, betekent dat ik officieel computerfaler af ben, whoehoe!
Liefs
ps. Bedankt voor alle lieve berichtjes!! Blijf zeker reageren, want ik vind het super leuk om het terug te lezen!
