Hi there! Long time no speak en dus wordt het weer eens tijd voor een nieuw verhaal! Ik zal het dit keer in het Nederlands doen zodat Angela het gewoon kan lezen en Steve aan zijn nederlandse vertalingskills kan werken en Claudia al mijn leuke grappen en originele woordspellingen stuk voor stuk aan Dan mag gaan uitleggen, omdat ik stiekem van binnen een heel gemeen mens ben en er van geniet te weten dat ze zoveel moeite moet doen en omdat ik geloof dat dit stukje extra aandacht bevorderend kan zijn voor hun relatie. Nee hoor Clausie ;) Bemoeien met relaties zit overigens denk ik in de familie, want ik heb een niet nader te noemen klein zusje in het diepste geheim een foto gestuurd waarover ik van allerlei mensen opeens commentaar krijg, thanks Luus! Ik ga er maar gewoon van uit dat je hem overal laat zien omdat je zo trots op me bent en me zo mist! En nee mannen, dit is geen naakt of bikini foto, dus jullie hoeven er niet nader om te vragen.

Ik typ op het moment vanuit mijn superdeluxe apartement in Richmond want, voor degene die geen facebook hebben of de afgelopen 14 dagen onder een steen hebben geleefd, we got the job!! En niet zo maar 1, neen neen, wel als stalslaaf, ofwel stable hand op de superdeluxe springstal Spring Oaks te Richmond. Dit is dan ook voornamelijk wat we de afgelopen week hebben gedaan, poop scoopin'. En wel van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. De eerste week woonde we nog in het hostel. Dit zorgde voor de nodige irritaties. Niet alleen moesten we al om half 6 opstaan om om half 8 op werk te zijn (wassen, omkleden, ontbijten, naar het station lopen, skytrain, bus, opgehaald worden) ook moesten we na 8 uur tussen de paardenstront doorgebracht te hebben in diezelfde skytrain, overvolle bus en stad terug naar het hostel. Het feit dat mensen voor opzij gaan vanwege je odeur is best handig en leuk, de blikken die ze naar je werpen echter niet. Voornamelijk op Davie's street, de gaystreet van Vancouver, of liever gezegd van Canada (inclusief roze prullenbakken, bankjes en bushokjes), waar de jongens altijd al beter gekleed gingen dan ik, voelde ik me erg onvrouwelijk. Daarbij kwam ook het feit dat we na een volle werkdag onwijs moe waren, supergelukkig met een douche en het al heel wat was als we nog energie hadden om te koken. We zaten dus niet echt te wachten op een nieuwe super enthousiaste roommate die alles over ons wil horen en weten en super graag haar verhaal wilde vertellen. Die kwamen er natuurlijk wel en wel elke dag. En omdat we toch het onbijt (HET pluspunt van het hostel) misste elke ochtend (het was van 08.15 tot 09.15) sprongen we een gat in de lucht toen onze nieuwe baas Wendy ons vertelde dat we in het apartement konden trekken boven de stallen.

En daar lig ik dus nu, op mijn tweepersoons(!!)bed met 3(!!!!)matrassen op mijn eigen(!!!!) kamer in het huisje met keuken (MET KOOKEILAND) en woonkamer (EN WERKENDE TV!) en uitzicht op de stallen, landen en besneeuwde (!!) bergen. Het is wel ok. Ohja en het beste komt nog; WE HOEVEN ER NIET VOOR TE BETALEN! Echter moeten we wel nu elke ochtend (als we werken) voeren om half 7 (so much for the sleep in) en elke avond om 6 uur en 9 uur de paarden checken, maar dat kunnen we wel handelen lijkt me. Op het moment hebben we net onze eerste 4 (normaal 2) dagen vrij. Welverdiend want sinds maandag, onze tryout dag waarna al snel duidelijk werd dat we waren aangenomen, hebben we elke dag van 07.30 tot 16.30 gewerkt (soms wat later, soms wat vroeger) met een uur lunchpauze tussendoor. Het werk zelf is eigenlijk heel makkelijk, maar vooral fysiek. Eerst worden alle paarden buiten gezet, maar gezien dit hele dure luxe springpaarden zijn kan dit natuurlijk niet met zijn alle tegelijk, maar moet dit 1 voor 1 gebeuren. Daarna worden alle stallen uitgemest (van de 30/40 paarden en enkele ponies) maar ook dit neemt enige tijd in beslag, want drollen mogen niet meer gezien worden de klanten betalen immers heel veel geld, maar men mag uiteraard ook niet te veel strooisel er uit halen want dat is zonde. Vooral de ponies genieten er van als we hun stal doen, zij zijn namelijk van het therapieprogramma en gaan 's ochtends niet naar buiten dus kunnen elke dag witnessen hoe wij hun zooi opruimen. En als ware duiveltjes presteren ze het altijd op het moment dat je hun stal net helemaal schoon hebt, ergens nog wat verborgen etensresten te verteren en met een gelukzalige uitdrukking nog een extra hoop voor je produceren, waardoor je weer een extra kwartier bezig bent. Sommige gaan zo ver dat als je al in de naburige stal bent je ze hun waterslangen open hoort gooien en ze een ware waterval produceren, maar hiervan doe ik vaak alsof ik dit even heb gemist en ga gewoon door met de volgende stallen.

Na de stallen wacht de klusjeslijst met allerlei kleine onderhoudsklusjes zoals putjes uitscheppen (ja, nu kunnen jullie je onze eindgeur waarschijnlijk veel beter voor de geest halen) en paddocks opruimen of de arena's wateren. Daarna is het tijd om lunch te voeren, zelf lunch te houden voor een uur en dan begint de middagshift. Dit betekent 2nd muck (drollen scheppen van de paarden die met lunch binnen zijn geweest) en dan klusjes lijst tot een uur of 3 en dan voeren (hay en grain), paarden binnenhalen en daarna vegen en blazen. Ze hebben hier namelijk een bladblazer. Superstoer. Ook superonhandig, want dat ding weegt 10000+ kilo en blaast alles maar een beetje elke kant op, maar dat kan natuurlijk ook aan mijn hand-oog coordinatie liggen. Het ziet er in ieder geval wel netjes uit aan het eind. Wat maar goed is ook, want behalve dat onze bazin super aardig is, heel zorgzaam en superbehulpzaam is ze ook een beetje een controle-freak en supertidy. Alles moet dus mega schoon zijn, want dat staat netjes en daar betalen de klanten tenslotte voor. En je weet het klant is koning. Ik vraag me overigens nog steeds af wat daar het engelse spreekwoord voor is, ik heb namelijk al tal van keren de zin willen gebruiken vorige week maar kon er steeds maar niet op komen. De afgelopen 5 werkdagen heb ik vooral de lunch erg leren te waarderen en mijn bed. Vrijdagavond was onze eerste vrije avond en die hebben we doorgebracht met onze zweedse vrinden in hun nieuwe apartement. Elke keer als ik hieraan terug denk, praise ik de lord voor ons apartement, zij moeten het namelijk doen met gevonden en gekochten (maar gezien ze luie arme sloebers zijn vooral gevonden) spullen aangezien hun apartement zonder meubels kwam. Ze slapen elk op de grond op een matras (waarvan 1tje op een kindermatras, maar die is zelf ook niet spectaculair lang dus dat maakt niet zoveel uit), zonder kussen, zonder deken. We besloten voor hun een taart te bakken, maar in de keuken ontbrak behalve een handmixer, ook een taartvorm, een mixschaal en een behoorlijk mes. Ook hebben ze geen internet en geen beltegoed en zijn ze te lui om dit te kopen dus praktisch onbereikbaar. Wel hebben ze overal bordjes met eten staan. Ik heb zo'n vermoeden dat ze binnenkort ook huisdieren hebben, maar dan vooral in de kleine, zwarte, schalige, enige-dieren-die-kern-oorlog-kunnen-overleven (ja teveel fairly odd parents gekeken, WERELDOVERHEERSING), waar-je-op-trapt-en-er-6-nieuwe-voor-komen variant. Voor degene die aan deze 5 hints niet genoeg had, ik doelde dus op kakkerlakken. Maar verder hebben ze wel een bad. But then again die hebben wij ook.

Zaterdag hebben we enorm genoten van het gratis ontbijt net als zondag. Beide dagen heb ik me enorm uitgebuit wat te zien was aan de blikken in de rest van de eetzaal, waar iedereen het idee kreeg alsof ik me voor een worstelmatch aan het voorbereiden was. Maar dit mocht ook wel, want zondag was namelijk onze laatste dag, na het onbijt hebben we onze backpacks ingepakt, dit paste uiteraard niet dus heb ik mijn toilettas en 4 andere additionele tassen los mee moeten nemen en zijn we richting richmond vertrokken (voor foto zie facebook). Hier werden van de skytrain opgepikt door Wendy die ons naar het apartement bracht waar we konden unpacken. Hierna zijn we even bij Trevor (haar man) gaan kijken die les aan het geven was, heel indrukwekkend, want Trevor heeft namelijk het Canadese wereldkampioenschapteam getrained. Een ervaren man dus. We hebben hier zelf nog niet mogen rijden, omdat het voornamelijk eigen paarden zijn, maar toen ik bij Trevor aan gaf het rijden wel te missen zei hij dat hij zou proberen iets voor me te regelen dus ik ben benieuwd! Daarna heeft Wendy ons naar de supermarkt gebracht om eten in te slaan. Zo verbaast als we waren over de grootte van de supermarkt en het feit dat er een heus café in aanwezig was, waren we ook van het bedrag dat de cashière noemde toen we gingen afrekenen. Na gewend te zijn aan boodschappen te doen per dag kwam het bedrag van 100$ toch wel even als een schok. Gelukkig had ik gepint en kwamen we net aan uit, alhoewel ik wel mijn tandpasta achter moest laten. Bij thuiskomst vrijwel direct het bed ingedoken, want we hadden nog wat slaap in te halen van het weekend. Dit werd vanochtend wel vrij duidelijk toen we pas 13 uur later wakker werden. Heerlijk, zo'n tweepersoonsbed.

Vandaag zijn we naar Grouse mountain gegaan, aanvankelijk om te gaan skieen, echter toen we eenmaal op de top waren, alles uitgezocht waren, klaar waren met lunchen en zonnebaden (echt nog even en jullie herkennen me niet meer zo bruin ben ik al) hadden we niet echt zin meer om te gaan skieen (aangezien Manon het nog nooit gedaan heeft) en dus hebben we snowshoes gehuurd. Erg amuserend, vooral Manon die het erg warm had en haar ene binding het na 5 meter al begaf. Ik heb nog nooit iemand een berg zo snel op zien lopen om er vervolgens weer zo snel mogelijk weer van af te willen. Uiteraard heb ik van dit moment goed gebruik gemaakt en ze heeft ingestemt er nog een keer heen te gaan en dat maal wel te gaan skieen. Die bindingen, heb ik haar weten te overtuigen, zijn namelijk wel stevig. Het uitzicht van Grouse mountain was overigens wel super gaaf, omdat je niet alleen over ski hellingen uit kijkt maar ook gewoon de stad aan de voet van de berg kan zien liggen, amazing!

Morgen zijn we van plan met Wendy in het naaste dorpje Steveston (?) te gaan kijken en naar Granville Island te gaan en dan vanaf dinsdag weer aan de bak! 5 dagen lang, wat betekent dat we het weekend ook moeten werken, maar dan zijn we maandag en dinsdag vrij, wat heel positief is want maandag is Manon JARIG!! Yay. Dus luitjes, ga ik jullie nu verlaten, gezien ik al zo'n 2 uur aan dit blog heb zitten typen en het tijd is om mijn bed te gaan gebruiken waarvoor het gemaakt is! Foto's overigens, heb ik proberen te maken met mijn nieuwe (ja je zult het niet geloven) camera, maar dit is nog geen succes gebleken. De meeste staan dus op mijn mobiel en hier heb ik, er uiteraard van uitgaande dat mijn camera zich gewoon zou gedragen als een camera in plaats van een opstandige puber, geen kabeltje van meegenomen. Dus zijn deze wel sporadisch op facebook te vinden, maar zal ik ze voornamelijk thuis op de computer zetten. Voor nu moet ik dus even doen met de foto's van Manon en die zal ik proberen zo snel mogelijk hier te posten. Zoals jullie misschien niet van mij zullen verwachten (ofwel natuurlijk Dêh.) heb ik natuurlijk weer geen flauw idee hoe dit moet dus dit kan nog wel even duren..

Als laatste wil ik jullie allemaal graag de hartelijke groetjes van Anita doen, want dit heeft ze me gevraagd. Aniet, je bent een topper!

Lieve hollanders, of Canadezen, blijf vooral reageren, mailen, smsen en whatsappen, want zo weet ik dat jullie me nog niet vergeten zijn!

Heel veel liefs en tot horens,

Freya